Rzekotka japońska

Tu chodzi o wschodnioazjatycką Dryophytes japonicus, nie wszystkie tree frog świata w jednym gatunku. Starsze źródła używają Hyla japonica. Znana w Korei przy ryżowiskach i wodzie, na trawach i krzewach, nie ma ekologii zastąpionej charakterem z bajki. Odróżniaj też nazwy, głosy i zasięgi bliskiej grupy rzekotki z Suwon.

Małe ciało, długie tylne nogi i okrągłe szerokie końce palców są widoczne. Znana z zieleni bywa brązowa zależnie od otoczenia i stanu: nie tylko zielone to ten sam gatunek. Pręga przy oku, skóra i proporcje pomagają porównać. Przyczepność palców lepiej rozumieć przez kontakt i wilgoć niż prostą przyssawkę.

Je małe owady i inne pożywienie; lęgowe samce rozdymają worek głosowy. Śpiewa ze szczęścia przed deszczem nadmiernie upraszcza rozród, komunikację, ciepło i wilgoć. Kijanki rosną w wodzie; po przeobrażeniu zmieniają się nogi, oddech i przestrzeń. Dorosła na trawie nie jest niezależna od wody.

Cykl wymaga połączenia wodnych jaj i kijanek z lądowym pokarmem i kryjówkami. Woda ryżowisk, roślinność i pestycydy mogą wywierać różny wpływ: oglądaj całość. Obserwuj na liściach i łodygach odpoczynku zamiast chwytać lub pocierać skórę do zdjęcia. Sprawdź nazwę naukową i źródło, by nie przypisać czerwonookiej rzekotki innego kontynentu koreańskiej.