Kot kartuski

Rasa francuska z opowieściami o nazwie i początkach. Hodowla do klasztornej roli nie dowodzi pochodzenia wszystkich udokumentowanych linii. Standardy łączą głowę, ciało, włos i kolor. Odrębna rejestracja od podobnych brytyjskich krótkowłosych i rosyjskich niebieskich. Szary wygląd nie dowodzi francuskiego rodowodu.

Gęsty gruby niebieskoszary włos, oczy w odcieniach od miedzianych do złotych i mocne ciało są typowe. Patrzmy na głowę, pysk i dość cienkie nogi wobec ciała. Uśmiech opisuje formę, nie szczęście czy zdrowie. Oczy/włos mogą różnić się u młodego i dorosłego, światło zmienia odcień. Porównujmy całe proporcje, nie sam kolor.

Spokojny kontakt i zabawa nie znaczą wiecznego milczenia czy tej samej reakcji na każdego. Kot milczącego mnicha nie zastępuje zapisów zachowania. Pogoń za zabawką, odpoczynek i obserwację ludzi oglądajmy w sytuacjach. Nagłego spadku aktywności nie zbywajmy ciszą rasy. Tempo oswajania różni się indywidualnie.

Kontrolujmy linienie, kołtuny i zmiany skóry gęstej okrywy. Mocne ciało nie normalizuje nadwagi. Dajmy podesty, kryjówki, drapanie i zabawę dla wyboru odpoczynku lub eksploracji. Nie polecajmy wszystkim zbędnych kąpieli czy produktów rozjaśniających. Używajmy właściwej fotografii kartuskiego, nie mieszajmy typowych kolorów oczu innych ras o niebieskiej okrywie.