Bizon amerykański

Bizon amerykański jest dzikim północnoamerykańskim krętorogim. To osobny gatunek, nie rasa bydła domowego.

Wiąże się z preriami, kulturami rdzennych mieszkańców i historią ochrony. Oddziela się zwierzęta gospodarskie od dzikich populacji chronionych; scena za płotem przypominająca hodowlę nie objaśnia całej ekologii gatunku.

Wysokie barki, gęsta sierść z przodu i krótkie zakrzywione rogi. Widać kontrast sierści i budowy przodu oraz tyłu.

Wyróżniają się wysokie barki, duża nisko noszona głowa i gęsta przednia sierść. Z tyłu jest ona krótsza. Samce, samice i młode różnią się; sezonowe linienie nie oznacza automatycznie choroby skóry.

Nawet angielskie buffalo nie czyni go azjatyckim bawołem domowym. Ocenia się razem barki, długą przednią sierść i stosunkowo krótkie rogi. Objętość sierści grzbietu zmienia się z letnim linieniem i porami roku.

Pasie się w stadach o składzie zmiennym z porą roku i rozrodem. Mimo wielkiego ciężaru potrafi poruszać się szybko.

Ten głównie trawożerny roślinożerca wędruje za pokarmem i zmienia grupy sezonowo. Powolny wypas z daleka nie pozwala podchodzić: zwierzę może przyspieszyć. Reakcje w okresie rozrodu również bywają inne.

Obserwuje się go w kontekście prerii i ochrony. Nie podchodź do niego ani nie karm go jak bydła; obowiązują odległości rezerwatu.

Parki i rezerwaty ustalają odległości oraz zasady pieszych i pojazdów. Nie rozdziela się stada ani nie podchodzi do cieląt dla zdjęcia. Ochrona obejmuje także tereny wędrówek i różnorodność genetyczną, nie tylko liczebność.