Labrador retriever

Labrador retriever rozwinął się z nowofundlandzkich psów pracujących przy wodzie w Kanadzie i brytyjskiej selekcji łowieckiej. Sama nazwa Labrador nie oznacza, że dzisiejszy kanadyjski region stanowi całość pochodzenia. Od aportowania ptaków zastosowania poszerzyły się do towarzyszenia, wykrywania i pomocy, ale zdolność pracy wynika z indywidualnego doboru i szkolenia.

Typowe są krótka gęsta podwójna sierść, szeroka głowa i gruby zwężający się wydrzy ogon. Występują czerń, żółć i czekolada. Żółta sierść nie oznacza tej samej rasy co golden retriever: porównaj długie pióra i kształt ogona. Linie pracujące i wystawowe mogą różnić się budową i aktywnością.

Wydrzy ogon oznacza grubą nasadę zwężającą się ku końcowi, gęsto porośniętą krótkim włosem. Różnicę widać przy ogonie goldena przypominającym wachlarz długich włosów. Czarny, żółty i czekoladowy to barwy tej samej rasy, nie ranking wrodzonej inteligencji czy charakteru. Inne wrażenie głowy i ciała linii pracującej i wystawowej może być zmiennością tej samej zarejestrowanej rasy; czytaj zdjęcie wraz z dokładnymi danymi osobnika.

Wiele psów chętnie pracuje z ludźmi, przynosi przedmioty i bada zapachy. Przyjazny wizerunek nie gwarantuje kontaktu z każdym bez wychowania. Bezpiecznie zarządzaj skakaniem na ludzi i chwytaniem pyskiem, ucząc czekania i oddawania przez nagrody. Duże ciało i pobudzenie mogą obciążać dzieci lub małe zwierzęta.

Kontroluj prawidłową kondycję i licz karmę razem z nagrodami w dziennej racji. Nawet krótka sierść wymaga uwagi na linienie, skórę, łapy i uszy; po pływaniu sprawdzaj dyskomfort i ciała obce. Opis dobrego pływaka nie uzasadnia wpuszczania do zimnej wody lub silnego nurtu. Rozdzielaj spacery, badanie, zabawę i odpoczynek według aktualnej sprawności.