Shiba inu

Shiba to rodzima rasa rozwinięta w Japonii do drobnych polowań. Linie regionalne przetrwały przez współczesną ochronę i rejestrację. Nazwa nie obejmuje wszystkich japońskich szpiców ani małej akity. Dziś często towarzysz, ma też historię obserwowania i badania otoczenia.

Małe stojące trójkątne uszy, zakręcony lub zagięty ku górze ogon i gęsta podwójna sierść są typowe. Prócz rudego są czarne podpalane i sezamowe, z jasnym pyskiem, piersią i spodem brzucha. Uśmiechnięte kąciki wynikają z budowy i chwilowej pozycji, nie stałej radości.

Rudy kontrast z jasnym dołem twarzy kojarzy się z lisem, ale to pies domowy, nie lis. Podpalane i sezamowe wyglądają inaczej niż rude. Zwinięcie lub sierpowatość ogona zależy od osobnika i pozycji. Akita i inne podobne psy różnią się rejestracją, wielkością i proporcjami; kolor i uśmiech nie tworzą jednej rasy.

Wiele wybiera dystans i bada zapachy oraz ruch, lecz niezależność nie eliminuje ludzi i szkolenia. Stosunek do psów i obcego dotyku zależy od doświadczeń. Czekaj na podejście, pozwól odejść i ucz smyczy i bezpieczeństwa nagrodami.

W linieniu delikatnie usuwaj podszerstek bez ciągnięcia skóry. Bezpieczna smycz i płot zapobiegają pogoni i ucieczce; słynna wierność nie gwarantuje powrotu. Wcześnie oswajaj komfortowo dotyk i łapy, dając odpoczynek przy zmęczeniu lub dyskomforcie.