Landrace

Landrace to linie świń domowych mające populacje rejestrowane i doskonalone w różnych krajach. Historia selekcji w Danii wpłynęła także na powstanie landrace w innych państwach. Hasło opisuje typ landrace o długim białym ciele i opadających uszach; krajową linię na zdjęciu reprezentatywnym odróżnia się od zakresu wszystkich linii.

Duńskie korzenie i populacje landrace rejestrowane w USA oraz krajach europejskich pokazują odgałęzienia selekcji ze wspólnej historii. Ogólny opis tej strony i osobne hasło landrace duńskiego mają różny zakres. Ta sama nazwa nie oznacza jednakowych standardów i wyników we wszystkich krajach.

Typowe są jasna skóra, biała sierść, długi tułów i uszy opadające do przodu. Białego yorkshire można porównać pod względem stojących uszu, lecz budowa i ich kąt zależą od wieku oraz osobnika. Wrażenie długości ciała zależy też od pozy i kąta zdjęcia, więc nie odgaduje się stałej długości.

Opadające uszy mogą częściowo zasłaniać oczy, a długi tułów dobrze widać z boku. Proporcje dorosłego i ciało prosięcia są odmienne, dlatego pojedyncze zdjęcie nie wyznacza stałej masy. Jeśli podana jest krajowa linia na zdjęciu, czytaj ją wraz z podpisem.

Rasa jest używana w chowie i krzyżowaniu wykorzystującym cechy mateczne, w tym rozród i odchów prosiąt. Duży brzuch lub wiele młodych na zdjęciu nie gwarantują płodności i wydajności każdej świni. Rzeczywiste wyniki rozrodu i wzrostu zależą od wieku oraz kondycji matki, żywienia i środowiska, a krajowe zasady rejestracji mogą się różnić.

Opis wykorzystania cech matecznych oznacza konieczność analizy zapisów rozrodu, a nie gwarancję, że każda matka zdrowo odchowa wiele młodych. Na wynik wpływają środowisko, żywienie, odpoczynek i indywidualne zdrowie lochy oraz prosiąt.

Żywienie i wykorzystanie przestrzeni zmieniają się podczas wzrostu, ciąży i laktacji. Przedstawiając cechy rozrodcze, nie podkreśla się wyłącznie liczb: ocenia się miejsce do wygodnego kładzenia i wstawania matki, chód oraz kondycję. Przy białej skórze w utrzymaniu zewnętrznym uwzględnia się słońce, cień i regulację temperatury oraz prowadzi regularną dokumentację opieki.

Długi tułów nie oznacza automatycznie słabych nóg, ale sam wygląd nie gwarantuje też wytrzymałości. Pokarm i przestrzeń przygotowuje się osobno dla ciąży, laktacji i wzrostu, regularnie oceniając osobnika, w tym skórę i racice.