Capibara

De capibara is een groot Zuid-Amerikaans knaagdier uit dezelfde brede afstammingsgroep als cavia's. Dit onderwerp betreft Hydrochoerus hydrochaeris en wordt onderscheiden van gegevens over andere verwante capibarasoorten. Het dier gebruikt de omgeving van rivieren, meren en moerassen waar het gras eet en het water in kan vluchten. Naast water zelf tellen voedselgras, rustplaatsen en seizoenswisselingen van waterstand mee. Het is bekend van dierentuinfoto's met warmwaterbaden, maar heet water is geen noodzakelijk natuurlijk leefgebiedvereiste. In een verblijf gemaakte scènes worden onderscheiden van het leven in wilde moerassen.

Het heeft korte ruwe bruine haren, een stevige romp en relatief korte benen zonder opvallende uitwendige staart. Ogen, oren en neusgaten staan hoog op het hoofd en helpen rondkijken wanneer het lichaam laag in het water ligt. Gedeeltelijke zwemvliezen tussen de tenen hangen samen met bewegen in water. Ook voortdurend groeiende snijtanden horen bij het knaagdier. Op foto's waarop het dier in het water ligt, kunnen de benen en het lichaam kleiner lijken, en natte en droge haren hebben andere tinten. Een scène met volwassenen en jongen helpt om grootte te vergelijken, maar biedt niet genoeg grond om alle individuele groeiverschillen te beoordelen.

Het is een planteneter van gras en waterplanten die tussen oever en land voedsel zoekt. Groepen onderhouden contact met geluid, geur en gebaren. Een foto met een vogel of ander dier toont één relatie op één moment en bewijst geen conflictloos samenleven met alle dieren. Water biedt verkoeling en een vluchtruimte en ook jongen bewegen met de groep mee. De spijsvertering wordt niet als die van een herkauwende koe beschreven; ontwikkelde darmfermentatie en het eten van ontlasting bij dit knaagdier worden onderscheiden. Activiteitstijden en groepsgrootte kunnen met voedsel, water en menselijke invloed veranderen.

Voor het leven van capibara's zijn verbindingen tussen moeras en grasland, waterkwaliteit en watertoegang samen van belang. Het grote lichaam en sociale relaties vragen veel land- en waterruimte; een ontspannen gezicht maakt het geen gemakkelijk huisdier. In de natuur worden vluchtroutes naar water niet geblokkeerd en groepen niet gescheiden. Lokken met menselijke snacks kan voedselgedrag en afstand veranderen. Foto-uitleg noemt dierentuin, gehouden dier of wild dier zodat warmwaterbaden en menselijk contact niet als natuurlijk leven van de hele soort worden gezien. Een rustige scène en welzijn van het dier zijn verschillende beoordelingen.