Dinosauriërs
Parasaurolophus
Parasaurolophus
Indeling en wetenschappelijke naam: Parasaurolophus
Bronnen gecontroleerd:
Een hadrosauriër met een lange holle achterwaartse kam en kaken voor het verwerken van planten
Parasaurolophus, met zijn lange holle kam achter op de kop en kaken voor het verwerken van planten, is een plantenetende ornithischiër uit de hadrosauriërs. Zijn afstammingslijn verschilt van die van de sauropoden met lange nekken.
Oorsprong en verspreiding
Laat-Krijt · Noord-Amerika
- Parasaurolophus
- Uitgestorven dier onderzocht aan de hand van fossielen
- Maak onderscheid tussen reconstructie en bewijs

Fossiel of skelet
Tentoonstellingsmateriaal van fossielen of het skelet van Parasaurolophus. De opstelling kan replica's of aangevulde delen bevatten en is geen foto van een levend individu.
Bron: Zissoudisctrucker · Oorspronkelijk materiaal: FMNH_Parasaurolophus_fossil.jpg · CC BY-SA 4.0
Wijzigingsvermelding van de bron: Cleand up over exposer
1. Indeling, ontdekking en geologische context
Parasaurolophus is een ornithischiër uit de hadrosauriërs. Het is een planteneter uit een andere afstammingslijn dan de sauropoden met lange nekken.
Het dier leefde in het Laat-Krijt in Noord-Amerika. De naam eendenbekdinosauriër beschrijft de brede snuit en betekent niet dat het uitsluitend in water leefde of een vogel was. Binnen het geslacht zijn meerdere soorten bekend; kamvormen verschillen ook tussen jonge en volwassen dieren. Vergelijk de vorm daarom met aandacht voor vindplaats en groeifase.
2. Uiterlijk en herkenning
Kenmerkend zijn de lange holle kam die naar achteren uitsteekt en de brede snuit.
In de lange gebogen kam liepen complexe luchtkanalen; het was geen massieve hoorn. De vele tanden en brede snuit hangen samen met het verwerken van planten. Het dier had krachtige achterpoten en voorpoten die steun konden geven. Het is daarom te eenvoudig om zijn houding uitsluitend tweevoetig of uitsluitend vierpotig te noemen.
3. Aanwijzingen voor ecologische interpretaties
Geluid en signalering via de kam worden onderzocht. Dit zijn geen werkelijk opgenomen geluiden zoals bij huidige dieren.
Onderzoekers bestuderen met fysieke modellen hoe de luchtkanalen in de kam konden resoneren. Het resultaat is een afleiding uit natuurkundige eigenschappen, geen geluidsopname. Ook visuele signalen en herkenning van soortgenoten behoren tot mogelijke functies. De verhouding tussen tweevoetige en vierpotige beweging wordt uit anatomie en bewegingsonderzoek afgeleid; één reconstructie legt niet de hele dagelijkse houding vast.
4. Grenzen van fossielen en reconstructies
De vele tanden waren voor het verwerken van planten. Kamvorm en -lengte kunnen met soort en leeftijd verschillen.
Huidafdrukken en skeletfossielen zijn verschillende gegevens: ze tonen respectievelijk onder meer schubben en de basisbouw. Maak in tentoonstellingen onderscheid tussen een opengewerkte binnenkant van de kam en het buitenaanzicht. Controleer of een afbeelding een fossiel of een reconstructie van het hele lichaam is. Gereconstrueerde kleuren en video's met roepgeluiden zijn geen opnamen van het levende dier.
Onderbouwing en bronnen
- Natural History Museum — Parasaurolophus
Indeling, oorsprong, uiterlijk en ecologie
- UC Museum of Paleontology — Ornithischische dinosauriërs
Onderscheid tussen de afstammingslijnen van ornithopoden, ceratopsiërs, stegosauriërs en ankylosauriërs