Dinosauriërs
Diplodocus
Diplodocus
Indeling en wetenschappelijke naam: Diplodocus
Bronnen gecontroleerd:
Een sauropode met een lange slanke nek en staart en tanden voorin de kaak
Diplodocus, met zijn lange slanke nek, staart en vooraan geplaatste tanden, is een sauropode met een lange nek uit Jura-afzettingen van Noord-Amerika.
Oorsprong en verspreiding
Laat-Jura · Noord-Amerika
- Diplodocus
- Uitgestorven dier onderzocht aan de hand van fossielen
- Maak onderscheid tussen reconstructie en bewijs

Fossiel of skelet
Tentoonstellingsmateriaal van fossielen of het skelet van Diplodocus. De opstelling kan replica's of aangevulde delen bevatten en is geen foto van een levend individu.
Bron: ScottRobertAnselmo · Oorspronkelijk materiaal: CM_Diplodocus.jpg · CC BY-SA 3.0
1. Indeling, ontdekking en geologische context
Diplodocus is een sauropode met een lange nek uit Jura-afzettingen van Noord-Amerika.
Het dier is bekend uit de Morrison-formatie uit het Laat-Jura. De bekendheid van afgietsels in musea betekent niet dat het land waar een museum staat ook de fossiele vindplaats is. Vergelijk lichaamslengten met aandacht voor verschillen tussen soorten en exemplaren. Ook vergelijking met de verwante Apatosaurus helpt om lichaamsverhoudingen en evolutionaire verwantschap te begrijpen.
2. Uiterlijk en herkenning
Kenmerkend zijn de lange nek en staart, de kleine kop en de zuilvormige poten.
De dunne, lange tanden stonden vooral voorin de kaak. Dat geeft een andere manier van voedselverwerking aan dan bij dieren met dikke tanden om bladeren te kauwen. Een lange nek betekent niet dat de kop altijd recht omhoog werd gehouden. Onderzoek naar de houding betrekt wervels, banden en spieren. Bekijk ook de ruimten en structuren in het skelet in verband met lichaamsfuncties.
3. Aanwijzingen voor ecologische interpretaties
Het dier wordt als planteneter beschouwd. Nekhouding en bereikhoogte van voedsel worden vanuit de lichaamsmechanica onderzocht.
Vorm en slijtage van tanden geven aanwijzingen over hoe planten naar de mond werden gebracht. Om te bepalen of lage of hoge begroeiing werd gegeten, worden de bewegingsmogelijkheden van de nek met omgevingsgegevens vergeleken. Een zweepachtige functie van de staart is een hypothese en bewijst niet dat hij werkelijk een bepaald hard geluid maakte. Een lange nek rechtvaardigt evenmin het overnemen van het voedingsgedrag van huidige giraffen.
4. Grenzen van fossielen en reconstructies
Dit is geen dinosauriër met pantser of een staartknots. Hypothesen over staartfuncties zijn geen bevestiging van een specifiek geluid.
Vergelijk verschillen in lichaamsbouw met andere grote planteneters uit dezelfde formatie. Controleer bij een tentoonstelling welk deel van de staart is aangevuld en hoeveel van het skelet uit origineel materiaal of replica's bestaat. De pagina toont fossielen of wetenschappelijke reconstructies. Huidkleuren, groepsgrootte en een rij lopende dieren zijn geen waargenomen foto's van levende dieren.
Onderbouwing en bronnen
- Natural History Museum — Diplodocus
Indeling, oorsprong, uiterlijk en ecologie
- UC Museum of Paleontology — Sauropode dinosauriërs
Verwantschap van sauropoden, vierpotige voortbeweging en de basisbouw van de lange nek