Szpic miniaturowy (pomeranian)

Szpic miniaturowy to rasa wyselekcjonowana jako mały pies do towarzystwa z północnoeuropejskich szpiców. Historyczny region nazywany Pomorzem nie odpowiada dokładnie obecnym granicom i wiąże się z terenami Niemiec i Polski. Choć rasa stała się szeroko znana dzięki upodobaniu brytyjskiej rodziny królewskiej, nie należy opisywać jej jako pierwotnie stworzonej wyłącznie dla dworu. Selekcję niewielkich rozmiarów i rozpowszechnianie rasy można rozpatrywać osobno.

Cechują go obfita dwuwarstwowa szata, małe stojące uszy i ogon noszony nad grzbietem. Oprócz pomarańczowego występują między innymi kolory biały, czarny i kremowy. Zaokrąglona fryzura na misia jest efektem pracy człowieka i może zasłaniać naturalny kształt kufy i uszu. Odróżnienie objętości sierści od rzeczywistych rozmiarów pomaga zrozumieć budowę małego dorosłego psa.

Rosnący szpic miniaturowy może wyglądać szczuplej, ponieważ obfity podszerstek i kryza dorosłego nie są jeszcze tak widoczne. Sezonowe linienie, wiek i strzyżenie zmieniają wrażenie na zdjęciu. Nie przypisujmy automatycznie okrągłych, misiowatych i dłuższych, lisich pyszczków do różnych ras. Objętość sierści może ukrywać rzeczywiste położenie małego ciała i stojących uszu, dlatego przydają się zdjęcie całej sylwetki i wiek w chwili wykonania fotografii.

To aktywny pies do towarzystwa, obserwujący otoczenie i reagujący na dźwięki oraz ruch. Szczekanie zależy od sytuacji i doświadczenia, na przykład czujności, pobudzenia czy domagania się czegoś. Nie zakładajmy więc, że z powodu małych rozmiarów zawsze dużo szczeka. Oprócz zabawy z ludźmi potrzebuje okazji do węszenia i samodzielnego odpoczynku. Pewny wygląd nie oznacza, że podejście do obcego dużego psa jest bezpieczne.

Sprawdzajmy kołtuny nie tylko we włosie okrywowym, lecz także w podszerstku i miejscach tarcia, unikając silnego ciągnięcia. Zamiast zakładać, że krótkie ogolenie rozwiązuje wszystkie problemy z upałem, dostosujmy dostęp do cienia i wody oraz pory aktywności. Urządźmy przejścia w domu tak, by mały pies nie zeskakiwał z wysokich miejsc, i pomóżmy mu przyzwyczaić się do delikatnego, przyjemnego dotyku zamiast mocnego chwytania.