Shih tzu

Shih tzu rozwinął się z małych psów tybetańskich oraz kultury psów do towarzystwa chińskiego dworu. Nazwa nawiązuje do lwa, ale historia dotyczy małego psa żyjącego z ludźmi, nie wielkiego psa łowieckiego. Tradycje dworskie należy oddzielić od współczesnych rodowodów: sympatia cesarza nie wyjaśnia charakteru i zdrowia wszystkich dzisiejszych osobników.

Cechują go krótka kufa, okrągła głowa i długie włosy otaczające pysk. Występują różne barwy i wzory; krótka fryzura odsłaniająca oczy wygląda inaczej niż długa sierść wystawowa. Krótki nos i odsłonięte oczy nie są tylko uroczym wyglądem: trzeba uwzględniać komfort oddychania i okolicy oczu.

Określenie twarzy jak chryzantema przypomina o włosach rosnących w różnych kierunkach wokół oczu i nosa. Związanie lub skrócenie bardziej odsłania oczy i kufę, zmieniając wygląd tego samego psa. Płaska twarz nie czyni go tą samą rasą co lhasa apso, pekińczyk czy inne małe psy. Proporcje głowy i kufy, długość tułowia oraz stan sierści razem wyjaśniają budowę na zdjęciu.

Selekcjonowany do towarzystwa może chętnie kontaktować się z ludźmi, ale nie jest całkowicie pozbawiony agresji ani niezdolny do szczekania. Pozwól unikać nieznanego dotyku i ucz komunikacji zabawą oraz krótkim treningiem z nagrodami. Spokojne zdjęcie nie oznacza braku potrzeb ruchowych: zapewnij spacery i eksplorację odpowiednie do wieku i stanu.

Sprawdzaj włosy kłujące oczy, utrudniające ruch lub kołtuniące się przy skórze. W upał uwzględnij obciążenie oddechowe krótkiego nosa i wybieraj chłodne pory oraz cień. Nie lekceważ głośnego oddechu jako zwykłego dźwięku rasy; przy dyskomforcie podczas aktywności poradź się weterynarza. Dostosowuj codzienność i pielęgnację do rzeczywistego stanu.