Yorkshire terrier

Yorkshire terrier wiąże się z liniami terierów łapiących małe gryzonie w przemysłowych regionach północnej Wielkiej Brytanii. Później zasłynął jako pies do towarzystwa o długim, delikatnym włosie. Zestawienie eleganckiego wyglądu wystawowego z prawdziwą historią pracy zapobiega wrażeniu, że powstał wyłącznie jako ozdoba. Nazwa łączy się z regionem powstania.

Dorosłe mają zwykle stalowoniebieską sierść tułowia oraz podpalane pysk i nogi; barwa może zmieniać się z czarnej podpalanej u szczeniąt. Długi prosty włos i krótka codzienna fryzura to wyglądy tej samej rasy. Oddzielaj kolor i długość od etapu wzrostu i sprawdzaj rzeczywiste proporcje małego ciała.

Głęboka czerń z podpalaniem u młodych może przechodzić w dorosły niebieskoszary odcień, przez co dwa zdjęcia przypominają zupełnie różne psy. Długi włos rozdzielony na środku tułowia i opadający po bokach pokazuje pielęgnację wystawową. Ozdoba w związanej kitce lub krótka fryzura nie są narządami właściwymi rasie. Sprawdzaj razem zmiany koloru, wiek i rzeczywiste położenie uszu, kufy i nóg.

Niektóre małe teriery śledzą dźwięki i ruchy oraz aktywnie eksplorują. Małe ciało nie usuwa potrzeb ruchu i uczenia się. Zamiast od razu uznawać reakcję za obronną, obserwuj bodziec i ucz spokojnych zachowań nagrodami. Przy obcych psach uwzględniaj różnice wielkości i możliwość odwrotu.

Przy długim włosie sprawdzaj oczy, pysk i miejsca tarcia, np. pachy. Komfort skóry i ruchu ma pierwszeństwo przed zachowaniem kształtu fryzury. Ogranicz trasy wymagające skoków z wysokości i oferuj spacery oraz zabawy stosowne do kondycji. Małe psy też potrzebują czasu na przywyknięcie do podnoszenia lub dotykania i miejsca odpoczynku.