Koń lipicański

Koń lipicański to rasa związana ze stadniną Lipica i europejską tradycją jeździectwa dworskiego. Jest znana także z pokazów Hiszpańskiej Szkoły Jazdy w Wiedniu.

Nazwa wiąże się z Lipicą w dzisiejszej Słowenii, a linie podtrzymywano w różnych europejskich stadninach. Konie słynnej szkoły stanowią tylko część rasy: nie wszystkie lipicany występują ani przeszły takie samo szkolenie. Trzeba odróżniać historię od zakresu dzisiejszego użytkowania.

Dorosłe konie często są jasnosiwe, ale źrebięta zwykle rodzą się ciemne i jaśnieją w miarę wzrostu. Istnieją również dorosłe konie kare lub brązowe.

Siwienie podczas wzrostu różni się od albinizmu, w którym odbarwiona jest także skóra. Zestawienie zdjęć młodych i dorosłych koni uwidacznia zmianę barwy, lecz istnieją również ciemne dorosłe osobniki. Poza maścią można obserwować mocne ciało, łukowatą szyję i proporcje głowy oraz nóg.

Siwa maść wiąże się z jaśnieniem sierści w trakcie wzrostu; nie oznacza, że wszystkie konie z białym włosem i różową skórą mają ten sam genotyp. Można rozróżniać barwę widoczną na zdjęciu oraz rzeczywisty kolor skóry i oczu.

Rasa jest wykorzystywana w klasycznym ujeżdżeniu. Ruchy o wysokim stopniu trudności są związane z długim, stopniowym szkoleniem, a nie instynktownym występem właściwym rasie.

Ruchy klasycznego ujeżdżenia wynikają ze stopniowej edukacji i adaptacji fizycznej. Wysokiego skoku lub pozy na zdjęciu nie opisuje się jako wrodzonego instynktu występowania. Wykonywane ruchy i etap szkolenia różnią się między końmi; należy uwzględniać ich komfort i regenerację.

Różnicy barwy sierści na zdjęciach dorosłych koni i źrebiąt nie należy mylić z odrębnymi rasami. Przydatność pod siodło ocenia się łącznie z wiekiem, historią szkolenia i zdrowiem.

Pielęgnacja wyglądu służąca utrzymaniu jasnej sierści i zdrowie zwierzęcia nie są tym samym. Trzeba łącznie ocenić kondycję, kopyta, dopasowanie siodła i możliwość przebywania z innymi końmi. Także oglądając wystawy i pokazy, uwzględnia się rzeczywisty wiek, wyszkolenie i warunki odpoczynku konkretnego osobnika.