Ssaki (konie)
Opublikowane opisy tej grupy przedstawiają klasyfikację i pochodzenie, wygląd, zachowanie, obserwację i opiekę.
Przeglądaj kategorie
Konie wierzchowe, wyścigowe i inne domowe
Poznaj rasy i grupy wykorzystywane w jeździe, wyścigach i sporcie. Wpisy mogą dotyczyć wzorów umaszczenia lub populacji żyjących na otwartej przestrzeni, nie rejestrów: określ zakres nazwy. Budowa lub rodowód nie gwarantują przydatności do jazdy ani wyników; sprawdź trening, zdrowie i doświadczenie.
Kuce i małe konie
Porównaj małe dorosłe konie i kuce. Mały koń nie jest źrebakiem; nawet w rejestrze wielkość i forma są różne. Rozmiar nie dowodzi bezpieczeństwa dzieci ani niewielkich potrzeb opieki: oceniaj rzeczywisty rozmiar dorosłego zwierzęcia, szkolenie i warunki życia.
Konie pociągowe i rolnicze
Przedstawiamy rasy pociągowe używane do ciągnięcia narzędzi rolniczych, wozów i powozów. Wielkość i siłę rozumie się razem z podłożem, sprzętem, treningiem i zdrowiem. Historia pracy nie uzasadnia przeciążenia ani nie gwarantuje spokoju każdego osobnika; omawiamy też obecne użytkowanie i ochronę.
Opublikowane opisy zwierząt
Koń pełnej krwi angielskiej
Koń pełnej krwi angielskiej powstał w Wielkiej Brytanii ze wschodnich ogierów i miejscowych linii klaczy. Długie nogi, smukły tułów, długa szyja i wyraźne mięśnie.
Czytaj przewodnik
Koń z Jeju
Koń z Jeju to rodzimy zasób genetyczny od dawna używany w rolnictwie i transporcie wyspy. Mniejszy i bardziej zwarty niż duże konie wyścigowe, z pozornie krótszymi nogami.
Czytaj przewodnik
Shire
Shire to duży koń pociągowy związany z brytyjskim rolnictwem i transportem. Duża wysokość w kłębie, głęboki tułów, długie nogi i obfite szczotki pęcinowe.
Czytaj przewodnik
Koń arabski
Koń arabski łączy się z hodowlą i przemieszczaniem w Azji Zachodniej i wpłynął na wiele ras wierzchowych oraz wyścigowych. Stosunkowo mała głowa, duże oczy, wklęsły profil i wysoki ogon są znane.
Czytaj przewodnik
Clydesdale
Clydesdale to koń pociągowy rozwinięty w rolnictwie i transporcie szkockiej doliny Clyde. Duże ciało, długie nogi i obfite owłosienie poniżej stawów pęcinowych.
Czytaj przewodnik
Mustang
Mustang oznacza linie koni domowych żyjące i rozmnażające się swobodnie w Ameryce Północnej. Rozmiar i maść różnią grupy: gniada, kara, siwa i srokata, między innymi.
Czytaj przewodnik
American Paint Horse
American Paint Horse to rasa rejestrowana według kryteriów dotyczących zarówno rodowodu, jak i wzoru umaszczenia. Nie każdy łaciaty koń domowy należy do tej rasy. Typowe są duże pola bieli i innej barwy, których układ różni się u poszczególnych koni.
Czytaj przewodnik
Koń andaluzyjski
Koń andaluzyjski to rasa wierzchowa związana z końmi Półwyspu Iberyjskiego. Zależnie od kontekstu odróżnia się hiszpańskie kryteria rejestracji Pura Raza Española od potocznej nazwy koń andaluzyjski. Wyróżniają go mocna szyja, bujna grzywa i harmonijna budowa. Szeroko znane jest umaszczenie siwe, ale występują też inne maści.
Czytaj przewodnik
Koń lipicański
Koń lipicański to rasa związana ze stadniną Lipica i europejską tradycją jeździectwa dworskiego. Jest znana także z pokazów Hiszpańskiej Szkoły Jazdy w Wiedniu. Dorosłe konie często są jasnosiwe, ale źrebięta zwykle rodzą się ciemne i jaśnieją w miarę wzrostu. Istnieją również dorosłe konie kare lub brązowe.
Czytaj przewodnik
Morgan
Morgan to rasa rozwinięta w Stanach Zjednoczonych, której historię rodowodową wiąże się z wczesnym ogierem Figure. Użytkowano ją do różnych celów, między innymi pod siodłem i w zaprzęgu. Typowe cechy budowy to stosunkowo zwarty tułów, mocna szyja i harmonijne proporcje nóg. Umaszczenie nie ogranicza się do jednego koloru.
Czytaj przewodnik
Tennessee Walking Horse
Tennessee Walking Horse to amerykańska rasa wierzchowa rozwijana przez selekcję cech chodu. Nazwa rasy wiąże się z określonym rodzajem chodu. Występują różne maści, a chód running walk jest ważniejszą cechą rozpoznawczą niż sama budowa.
Czytaj przewodnik
Standardbred
Standardbred rozwijał się wokół wyników szybkości w wyścigach zaprzęgowych i selekcji rodowodowej. Jest rasą odrębną od konia pełnej krwi angielskiej. Występują różne jednolite maści, a budowę selekcjonowano do wyścigów i ciągnięcia pojazdów. Sam wygląd nie pozwala łatwo odróżnić kłusaków od inochodźców.
Czytaj przewodnik
Koń achał-tekiński
Koń achał-tekiński to środkowoazjatycka rasa silnie związana z Turkmenistanem. Współczesne zapisy rodowodowe należy odróżniać od historii dawnych koni regionalnych. Wyróżniają go smukłe ciało, długa szyja oraz krótka, gładka sierść. Niektóre maści mają metaliczny połysk, ale nie wszystkie osobniki są złote.
Czytaj przewodnik
Haflinger
Haflinger to rasa koni rozwinięta w Tyrolu. Niewielkie rozmiary i różnorodne zastosowania sprawiają, że bywa porównywana z dużymi końmi wierzchowymi. Typowe są kasztanowata sierść oraz jasna grzywa i ogon. Ciało jest stosunkowo małe, lecz mocne.
Czytaj przewodnik
Koń fiordzki
Koń fiordzki to rasa rozwinięta w Norwegii. Był używany w rolnictwie, pod siodłem i w zaprzęgu. Wyróżniają go umaszczenia z rozjaśnieniem dun oraz ciemna pręga wzdłuż grzbietu. Ciemny środkowy pas grzywy wyraźnie widać po jej krótkim przycięciu.
Czytaj przewodnik
Perszeron
Perszeron to duży koń pociągowy rozwinięty we francuskim regionie Perche. Był użytkowany w rolnictwie, transporcie i zaprzęgach. Wyróżniają go duże ciało, mięśnie i stosunkowo mocne nogi; szeroko znane są maści kara i siwa.
Czytaj przewodnik
Suffolk Punch
Suffolk Punch to rolniczy koń pociągowy z brytyjskiego Suffolk. Należy do tradycyjnych ras zwierząt gospodarskich objętych opieką organizacji zajmujących się ochroną ras. Wyróżniają go kasztanowata maść, głęboki tułów i mocne łopatki. Można porównać go z innymi rasami pociągowymi o obfitym długim owłosieniu przy pęcinach.
Czytaj przewodnik
Holenderski koń gorącokrwisty
Holenderski koń gorącokrwisty to populacja wybrana w Holandii do sportu. Warmblood nie jest biologiczną kategorią temperatury ssaków. Kryteria selekcji budowy różnią się według dyscypliny, np. ujeżdżenia i skoków. Umaszczenie nie ustala rasy.
Czytaj przewodnik
Koń hanowerski
Koń hanowerski to rejestrowana populacja koni gorącokrwistych rozwinięta w niemieckim regionie Hanoweru. Współcześnie ważna jest selekcja do sportu jeździeckiego. Występują różne maści i mocna budowa; przy rejestracji i ocenie analizuje się proporcje głowy, szyi oraz nóg.
Czytaj przewodnik
Koń holsztyński
Koń holsztyński to rasa rozwinięta w północnych Niemczech. To inne zwierzę niż mleczne bydło holsztyńskie, którego nazwa pochodzi z tego samego regionu. Selekcjonuje się umięśnienie i budowę nóg odpowiednie do sportu; maść oraz rozmiary różnią się między osobnikami.
Czytaj przewodnik
Koń oldenburski
Koń oldenburski to rejestrowana populacja rozwinięta w Niemczech, łącząca historię koni powozowych ze współczesną hodowlą sportową. Współczesne konie selekcjonuje się pod kątem sportowej budowy; występują różne rodowody i maści.
Czytaj przewodnik
Koń trakeński
Koń trakeński to rasa gorącokrwista związana ze stadniną Trakehnen w dawnych Prusach Wschodnich. Jej linie zachowano w różnych regionach mimo wojen i przesiedleń. Wyróżniają go stosunkowo szlachetna głowa i harmonijna budowa konia wierzchowego. Występują różne maści.
Czytaj przewodnik
Kuc szetlandzki
Kuc szetlandzki to mały koń rozwinięty na północnych wyspach. Dawniej służył w transporcie i pracy, a w różnych krajach powstały odmienne rejestrowane populacje. Typowe są niewielka wysokość w kłębie, zwarty tułów i gęsta sierść. Dorosły osobnik pozostaje mały, dlatego odróżnia się go od źrebięcia.
Czytaj przewodnik
Kuc walijski
Kuce i coby walijskie to zarejestrowane populacje rozwinięte w Walii. Organizacje dzielą je na sekcje według wielkości i budowy. Rozmiary sięgają od małych kuców po większe coby. Jedna stała masa nie opisuje całej grupy.
Czytaj przewodnik
Koń islandzki
Koń islandzki to rasa zachowywana i doskonalona w Islandii. Mimo niewielkich rozmiarów zwykle używa się nazwy horse, czyli koń, zamiast pony. Ma gęstą sierść, bujną grzywę i różnorodne umaszczenie. Grubość okrywy włosowej zmienia się sezonowo.
Czytaj przewodnik
Paso Fino
Paso Fino rozwinął się w Ameryce Łacińskiej na bazie potomków koni hiszpańskich. Niekiedy rozróżnia się historię linii portorykańskich i kolumbijskich. Występują różne maści i rozmiary, a szczególny czterotaktowy chód jest ważniejszy od wyglądu.
Czytaj przewodnik
Marwari
Marwari to rasa związana z lokalnymi końmi indyjskiego Radżastanu. Była wykorzystywana w miejscowej kulturze i tradycji jeździeckiej; istnieje kilka wyjaśnień jej dokładnego pochodzenia. Typową cechą są końce uszu wygięte do wewnątrz i zbliżające się do siebie. Maść i rozmiary są indywidualnie zróżnicowane.
Czytaj przewodnik
Pinto
Pinto oznacza wzór umaszczenia konia, w którym biel i inne barwy tworzą rozległe pola. Istnienie organizacji rejestrowych nie oznacza jednej rasy pochodzącej od wspólnego przodka. Nazwy wzorów zależą od położenia białych plam i kształtu ich krawędzi. Także rozmiary i wygląd grzywy różnią się według rasy podstawowej.
Czytaj przewodnik
Koń camargue
Camargue wiąże się z mokradłami delty Rodanu na południu Francji. Używano go do jazdy przy bydle. Dorosłe są często siwe, źrebięta rodzą się ciemne. Zwarty tułów i lokalnie przystosowana budowa są typowe.
Czytaj przewodnik
Falabella
Falabella to linia koni rozwinięta w Argentynie przez selekcję małej budowy. Nie każdy mały koń to falabella. Nawet dorosły zachowuje bardzo niski wzrost w kłębie i różne umaszczenia. Proporcje nie są po prostu proporcjami źrebięcia dużego konia.
Czytaj przewodnik