Paso Fino

Paso Fino rozwinął się w Ameryce Łacińskiej na bazie potomków koni hiszpańskich. Niekiedy rozróżnia się historię linii portorykańskich i kolumbijskich.

Linie rozwijały się na bazie koni hiszpańskich w różnych częściach Karaibów i Ameryki Łacińskiej. Odróżnienie historii i populacji rejestrowanych Portoryka oraz Kolumbii pozwala nie redukować ich do jednej jednolitej opowieści o pochodzeniu. Nazwa wiąże się ze szczególną delikatnością chodu.

Występują różne maści i rozmiary, a szczególny czterotaktowy chód jest ważniejszy od wyglądu.

Ponieważ najważniejszym wyróżnikiem jest chód czterotaktowy, sama barwa i nieruchoma sylwetka trudno odróżniają rasę od innych koni wierzchowych. Kolory i budowa są różnorodne, a na wysoko uniesioną głowę wpływają także ruch i szkolenie. Nie wymyśla się kolejności kroków niewidocznej na pojedynczym zdjęciu.

Nazwy chodów opisują kolejność i rytm stawiania nóg na ziemi. Elegancka poza na nieruchomym zdjęciu nie potwierdza chodu, dlatego dokładniej jest porównać sekwencję ruchu lub właściwe materiały opisowe.

Płynny chód o szybkich krokach jest wykorzystywany w jeździe. Chodu konkursowego i szybkości codziennych przemieszczeń nie da się opisać jedną liczbą.

Rasa jest znana z krótkich, szybkich kroków i wygodnej jazdy, lecz szybkości przemieszczania nie utożsamia się z chodem konkursowym. Tendencje rasy nie zastępują rzeczywistego wyszkolenia i zdrowia osobnika ani nie gwarantują automatycznie bezpieczeństwa oraz komfortu każdemu jeźdźcowi.

Przedstawiając chód, porównuje się kolejność pracy nóg z kłusem i innymi chodami. Przydatność do jazdy wymaga łącznego sprawdzenia wyszkolenia osobnika i doświadczenia jeźdźca.

Trzeba obserwować swobodę ruchu, zamiast przyspieszać kroki lub wymuszać określoną postawę. Łącznie uwzględnia się kopyta, nogi, siodło i czas regeneracji. Porównując rasy o szczególnych chodach, dokładniej jest sprawdzać rzeczywistą sekwencję ruchu i kolejność kroków niż samą nazwę.