Standardbred

Standardbred rozwijał się wokół wyników szybkości w wyścigach zaprzęgowych i selekcji rodowodowej. Jest rasą odrębną od konia pełnej krwi angielskiej.

Nazwa rasy pochodzi od dawnych standardów wyników wyścigowych i selekcji rodowodowej. Mimo podobieństwa do nazwy Thoroughbred ma inny kontekst historyczny, związany z wyścigami zaprzęgowymi i chodem. Czytając wyniki wyścigu, trzeba odróżnić konia niosącego człowieka od ciągnącego niewielki pojazd wyścigowy.

Występują różne jednolite maści, a budowę selekcjonowano do wyścigów i ciągnięcia pojazdów. Sam wygląd nie pozwala łatwo odróżnić kłusaków od inochodźców.

Widoczne bywają umięśnione ciało i mocne nogi, ale sam wygląd nie potwierdza kłusa ani inochodu. Uprząż i mały pojazd podpowiadają rodzaj zawodów. Istnieją różne maści, między innymi brązowe i czarne; żadnej nie traktuje się jako jedynego wyglądu całej rasy.

Rasa jest użytkowana w wyścigach kłusaków i inochodźców. W kłusie nogi pracują parami po przekątnej, a w inochodzie parami po tej samej stronie.

Kłus to ruch przekątnych par nóg, a inochód — par po tej samej stronie. Różnica dotyczy sposobu poruszania, a nie rankingu lepszych i gorszych koni. Część osobników po zakończeniu wyścigów przechodzi do innych aktywności pod siodłem, poznając nowe sygnały i środowisko.

Przy przestawianiu byłego konia wyścigowego do jazdy odróżnia się historię szkolenia wyścigowego od nowych zadań. Rodzaju chodu nie używa się do oceniania wartości ani charakteru konia.

Osobno rozpatruje się sprzęt pomocniczy używany na wyścigach i codzienny ruch. Przestawiając konia do jazdy, nie zakłada się, że wcześniejsze szkolenie obejmowało wszystkie sygnały jeździeckie. Kopyta, chód, kondycję oraz reakcję na nowe szkolenie należy oceniać indywidualnie.