Alpaka

To zwierzę wielbłądowate udomowione w południowoamerykańskich Andach. Jest bliską linią lamy, lecz nie małym młodym tego samego zwierzęcia, a jej historia wiąże się głównie z włóknem. Stosuje się nazwę Vicugna pacos, a starsze materiały podają Lama pacos. Populację domową korzystającą z wysokogórskich pastwisk odróżnia się od dzisiejszego życia w gospodarstwie edukacyjnym. Znane pokrewieństwo z wigoniem nie pozwala łączyć bezpośrednio ochrony i opieki dzikiego wigonia oraz hodowanej alpaki. Cechy runa jednej rasy nie są też wspólne wszystkim wielbłądowatym.

Typowe są długa szyja, stosunkowo mała głowa, krótkie stojące uszy i włókno okrywające ciało. Występują barwy białe, brązowe, czarne i inne, a linie huacaya oraz suri różnią się ułożeniem włókna. Zdjęcia obfitego skręconego runa i długich zwisających pasm nie oznaczają różnych gatunków. Lama jest zwykle większa i ma długie wygięte uszy, ale sama wielkość widziana z daleka nie rozstrzyga. Stopy mają podeszwową budowę wielbłądowatych, inną od pojedynczego kopyta konia. Zaraz po strzyżeniu zarys ciała wygląda inaczej, dlatego wspólnie ocenia się wygląd i rzeczywiste rozmiary.

Żywi się trawami i różnymi roślinami, poruszając się w relacjach grupowych. Pozycje uszu oraz ogona, dźwięki i plucie wiążą się z komunikacją i konfliktami. Niewłaściwe jest zarówno utrwalenie agresywnego charakteru z jednego plucia na człowieka, jak i założenie, że łagodny pysk oznacza chęć kontaktu z każdym. Młode nawiązuje relację z matką i uczy się, podążając za grupą. Wysokie uniesienie szyi do obserwacji i opuszczenie głowy przy jedzeniu interpretuje się według sytuacji. Barwa sierści nie określa charakteru ani reakcji na ludzi.

Opieka obejmuje życie grupowe, pastwisko, czystą wodę i schronienie przed pogodą. Strzyżenie dla pozyskania włókna wymaga oceny pory roku, kondycji, bezpieczeństwa pracy i dobrostanu. Obrazu lamy noszącej ładunki nie przenosi się na zalecenie tych samych obciążeń alpaki. W gospodarstwie edukacyjnym stosuje się zasady karmienia i kontaktu, nie goniąc ani nie podchodząc blisko pyska. Podpis wskazuje linię utrzymywaną przez człowieka i pomaga zrozumieć wymagania obfitego runa dotyczące upału oraz higieny. Bez potwierdzenia rasy czy płci nie nadaje się szczegółowych nazw z samego wyglądu.