Jenot azjatycki

Jenot azjatycki ma nazwę naukową Nyctereutes procyonoides i należy do rodziny psowatych, podobnie jak psy i lisy. Mimo podobnych czarnych plam wokół oczu wywodzi się z innej linii niż amerykański szop. Ten opis dotyczy jenota kontynentalnego, rodzimego między innymi dla Półwyspu Koreańskiego, Chin i wschodniej Rosji. Amerykańskie Towarzystwo Mammalogiczne uznaje jenota japońskiego za odrębny gatunek Nyctereutes viverrinus, dlatego nie przenosi się wszystkich opisów japońskiego tanuki na ten gatunek. Jenot korzysta z miejsc zapewniających osłonę, takich jak skraje lasów i gęsta roślinność nad wodą, a spotyka się go także blisko terenów zamieszkanych przez ludzi.

Uwagę zwracają czarne plamy biegnące od oczu ku policzkom, krótkie zaokrąglone uszy, niskie nogi i krępa sylwetka. Futro jest szarobrązowe do ciemnobrązowego, a jego bujność zmienia się z porą roku i kondycją osobnika. Należy odróżnić je od wyglądu szopa z wyraźnymi, następującymi po sobie pierścieniami na ogonie. Ciemne pasy na głowie borsuka biegną od pyska przez oczy ku tyłowi, inaczej niż plamy wokół oczu i na policzkach jenota. Jednak na ciemnym nagraniu wzór może się zlewać, więc sprawdzaj także uszy, ogon i proporcje całego ciała. Nie określaj gatunku młodego zwierzęcia wyłącznie po znakach na pysku.

Jenot jest wszystkożerny i wykorzystuje różne pokarmy, w tym małe zwierzęta, owady, owoce i padlinę. Dieta zależy od tego, co jest dostępne w otoczeniu, a sceny przyjmowania jedzenia od ludzi nie są wzorem normalnej opieki. Może wykorzystywać nory wykopane przez borsuki jako schronienie; czasem obserwuje się wspólne latryny, w których członkowie rodziny wielokrotnie pozostawiają odchody. W chłodnych regionach może mocno ograniczać aktywność zimą, ale nie należy twierdzić, że osobniki ze wszystkich regionów śpią w ten sam sposób przez całą zimę. Odkryta nora lub latryna jest śladem życia zwierzęcia, nie atrakcją wymagającą wejścia lub oglądania z bliska.

Jeśli spotkasz jenota podczas spaceru, nie podchodź i nie blokuj drogi; zostaw miejsce, by mógł się wycofać. Nie karm go ani nie dotykaj, a zwierzęta domowe kontroluj tak, aby go nie ścigały. To, że pozostaje nieruchomo w pobliżu, nie oznacza oswojenia ani bezpieczeństwa dotykania. Ważne jest też usuwanie jedzenia i odpadków, aby nie zachęcać go do szukania pokarmu u ludzi. Nie dotykaj bezpośrednio odchodów ani nor; jeśli trzeba je udokumentować, zrób zdjęcie z oddalenia. Gdy zwierzę wydaje się ranne lub jest uwięzione w obiekcie, przekaż lokalnym służbom zajmującym się dzikimi zwierzętami położenie i opis sytuacji zamiast próbować samodzielnie je łapać lub utrzymywać.