Kawia domowa

Wbrew nazwie świnka morska i angielskiemu guinea pig nie jest świnią z afrykańskiej Gwinei, lecz gryzoniem udomowionym w Ameryce Południowej. Opisywana Cavia porcellus należy do linii zwierząt towarzyszących i gospodarskich, odróżnianych od bliskich dzikich kawii. Od dawna była związana z ludźmi Andów, następnie przenoszono ją do innych regionów i utrzymywano w różnych celach. Dzisiejsze rasy krótkowłose, długowłose i o skręconej sierści są częścią tej historii. Wypuszczenie domowej kawii na łąkę nie jest zwróceniem jej do pierwotnego naturalnego siedliska. Punktem wyjścia jest niemieszanie ras hodowlanych na zdjęciach z zasięgami dzikich krewnych.

Ma krępe ciało, krótkie nogi i brak wyraźnie widocznego ogona. Można zobaczyć małe okrągłe uszy, bocznie położone oczy i siekacze odcinające pokarm. Można też porównać brak długich uszu królika i rozwiniętych toreb policzkowych chomika. Barwa i długość sierści bardzo różnią się między rasami: osobnik trójbarwny nie jest standardem wszystkich kawii. Długi włos zasłania obrys ciała, utrudniając ocenę otyłości i rzeczywistych rozmiarów ze zdjęcia. Różna liczba palców przednich i tylnych łap jest cechą obserwowalną podczas naturalnego chodu, bez przymusowego odwracania zwierzęcia.

Długo żuje roślinny pokarm i kontaktuje się z innymi osobnikami dźwiękami oraz gestami. Może reagować na znajome odgłosy przygotowywania jedzenia, ale jednego głosu nie tłumaczy się zawsze jako tej samej emocji. Ważne jest życie społeczne z odpowiednimi towarzyszami, a nie bezwarunkowe łączenie niedopasowanych osobników. W otoczeniu z kryjówkami przechodzi od eksploracji do odpoczynku. Zastyganie lub ukrywanie po nagłym dźwięku można rozumieć jako czujność małego roślinożercy. Młode rodzą się stosunkowo rozwinięte, inaczej niż część małych gryzoni przychodzących na świat bez włosa.

Ważna jest dieta właściwa dla gatunku, z wystarczającą ilością włókna i odpowiednią podażą witaminy C. Niezdolność do samodzielnego wytwarzania jej w wystarczającej ilości nie oznacza dowolnego podawania wysokich dawek; konkretną dietę sprawdza się według stanu zwierzęcia. Zapewnia się dużą powierzchnię do ruchu, kryjówki i suche miejsce odpoczynku oraz ogranicza upadki z wysokości. Podnosząc zwierzę, stabilnie podpiera się tułów i zad, zamiast pozostawiać je wiszące. Wyjaśnienie na zdjęciu domowego pochodzenia i rzeczywistego nakładu pielęgnacji długiej sierści pomaga ograniczyć wybory kierowane wyłącznie wyglądem.