Burunduk syberyjski

Hasło dotyczy burunduka syberyjskiego spotykanego na Półwyspie Koreańskim. Źródła używają Eutamias sibiricus lub wcześniejszej nazwy rodzajowej Tamias sibiricus. Angielskie squirrel obejmuje też wiewiórkę pospolitą i różne inne gatunki nadrzewne, więc nie każde znalezione w ten sposób zdjęcie przedstawia ten gatunek. Żyje w lasach i na ich skrajach północnej Azji, poruszając się po ziemi, szczelinach skalnych i drzewach. Dno lasu z opadłymi liśćmi i krzewami daje pokarm i kryjówki. Niektóre populacje europejskie zostały wprowadzone przez człowieka i odróżnia się je od danych naturalnego zasięgu.

Na brązowawym grzbiecie biegną obok siebie jasne i ciemne podłużne paski, a brzuch jest stosunkowo jasny. W porównaniu ze zwierzętami o pozornie jednobarwnym grzbiecie, takimi jak wiewiórka pospolita, paski są ważną wskazówką. Torby policzkowe wewnątrz pyska służą czasowemu przenoszeniu pokarmu: nabrzmiałe policzki nie są stałym kształtem głowy. Długi ogon pomaga w równowadze podczas ruchu, ale nie owija przedmiotów i nie chwyta ich jak chwytne ogony niektórych małp. Zdjęcia pokarmu trzymanego przednimi łapami pozwalają oglądać palce i pazury. Kolor i pulchność ciała mogą zmieniać się z oświetleniem, porą roku i dostępem do jedzenia.

Jest znany z gromadzenia nasion i owoców, ale korzysta też z drobnego pokarmu zwierzęcego. Nie zjada wszystkiego od razu w miejscu znalezienia: przenosi pokarm w torbach policzkowych lub go magazynuje. Zachowanie to wiąże się z wykorzystywaniem sezonowo zmiennej żywności. Aktywność obserwuje się głównie za dnia, kiedy biega po dnie lasu i wspina na drzewa oraz skały. Zimowego życia w norze i wykorzystania zapasów nie upraszcza się do nieprzerwanego snu bez przebudzeń. Nawet gdy w jednym miejscu widać kilka osobników, dla zrozumienia relacji społecznych sprawdza się skupienie pokarmu i odległości między nimi.

Spotykając burunduka w lesie, obserwuje się samodzielne zdobywanie jedzenia, zamiast przywabiać go ludzkimi przekąskami lub orzechami. Małe rozmiary nie pozwalają na chwytanie czy dotykanie. Wspólne dokumentowanie pasków grzbietu, ogona i przednich łap trzymających pokarm ogranicza mylenie z innymi wiewiórkowatymi. Liście, powalone drzewa i okolice wejść do nor służą ruchowi oraz ukrywaniu, więc nie usuwa się ich i nie blokuje. W obcym zasięgu ocenia się wpływ na ekosystem niezależnie od uroczego wyglądu. Ważne jest, aby ucieczki zwierząt z utrzymania i naturalnych przemieszczeń dzikich osobników nie traktować jako tej samej naturalnej ekspansji.