Guziec zwyczajny

Guziec to dzikie zwierzę świniowate afrykańskich traworośli. Nie jest tym samym gatunkiem co wszystkie dzikie świnie Afryki.

Odróżnia się guźca zwyczajnego Phacochoerus africanus od innych afrykańskich świniowatych. Istnieją pokrewne gatunki, takie jak guziec pustynny, więc wszystkie afrykańskie zdjęcia guźców nie muszą przedstawiać tego samego gatunku. To ekologia dzikiego zwierzęcia, osobna od pochodzenia domowych ras świń.

Wyróżniają go wyrostki na pysku, kły i grzywa na ciele. Wyrostki nie są pasożytniczymi brodawkami, mimo skojarzenia z brodawkami w niektórych nazwach.

Wyrostki są szczególnie wyraźne u dorosłych samców, a kły to zęby górne i dolne. Na grzbiecie rośnie długa sierść przypominająca grzywę, a na końcu ogona jest pęk włosów. Wyrostki i kły różnią się według płci i wieku, więc na podstawie małego osobnika nie ogranicza się cech dorosłych.

Guzowate części pyska nie są brodawkami pasożytniczymi, lecz elementem budowy zwierzęcia. Różnice zależą od płci i rozwoju, dlatego kłów i wyrostków dużego samca ze zdjęcia nie uznaje się za stały wygląd wszystkich guźców.

Podczas skubania trawy zgina przednie nogi i opiera ich okolice kolanowe o ziemię. Może wykorzystywać nory do unikania zagrożeń.

Zginanie przednich nóg przy jedzeniu jest pozycją umożliwiającą dostęp do pokarmu. Guziec używa też nor innych zwierząt, a rozmieszczenie nor i traworośli wiąże się z bezpieczeństwem oraz odpoczynkiem. Zdjęcie biegu z uniesionym ogonem pokazuje chwilę zachowania, a nie stałą postawę każdego przemieszczenia.

Traworośla i kryjówki takie jak nory są ważne w życiu. Obserwacja w naturze uwzględnia kły i reakcję grupy na dystans, bez bezpośredniego karmienia.

Nie przeszkadza się w żerowaniu ani we wchodzeniu do nor i wychodzeniu z nich. Nawet gdy małe młode jest blisko, obserwuje się otaczające dorosłe i kierunek ruchu, zachowując wystarczający dystans. Znajomy świński wygląd nie upoważnia do przywabiania pokarmem czy dotykania dzikiego osobnika.