Sanyanggae LogoSanyanggae

Dinozaury

Terizinozaur

Therizinosaurus

Klasyfikacja i nazwa naukowa: Therizinosaurus cheloniformis

Data sprawdzenia źródeł:

Teropod, którego długie pazury same w sobie nie dowodzą mięsożerności

Terizinozaur pokazuje, że same długie pazury nie dowodzą mięsożerności. Jest teropodem z grupy terizinozaurów o formach interpretowanych w związku z roślinożernością; teropod nie jest więc dokładnym synonimem mięsożernego dinozaura.

Pochodzenie i rozmieszczenie
Późna kreda · Azja

  • Therizinosaurus cheloniformis
  • Wymarłe zwierzę badane na podstawie skamieniałości
  • Odróżniaj rekonstrukcję od dowodów
Zdjęcie okazu kopalnego lub szkieletowego terizinozaura

Okaz kopalny lub szkielet

Materiał wystawowy przedstawiający skamieniałości lub szkielet terizinozaura. Ekspozycja może zawierać repliki albo uzupełnione części i nie jest zdjęciem żywego osobnika.

Źródło: Yuya Tamai from Gifu, Japan · Materiał źródłowy: Therizinosaurus_arms.jpg · CC BY 2.0

Informacja o zmianach na stronie źródłowej: upload cropped version, operated by User:FunkMonk. Summary: cropped

2014-03-25 12.46.44 · Yuya Tamai · Yuya Tamai

1. Klasyfikacja, odkrycie i kontekst epoki

Terizinozaur jest teropodem z grupy terizinozaurów, w której występują formy roślinożerne. Bycie teropodem nie oznacza automatycznie mięsożerności.

Dinozaur jest znany z późnokredowych osadów Mongolii. Najpierw uwagę zwróciły ogromne pazury; żółwiopodobne znaczenie nazwy odzwierciedla ograniczone dane z początkowego okresu badań. Późniejsze kości i dane o krewnych zmieniły klasyfikację oraz rekonstrukcję. Dietę należy wyjaśniać, porównując pozycję ewolucyjną z rzeczywiście znalezionymi kośćmi, a nie na podstawie pierwszego wrażenia.

2. Wygląd i rozpoznawanie

Wyróżniają go bardzo długie pazury kończyn przednich. Znaczna część wyglądu całego ciała jest wnioskowana z fragmentarycznych skamieniałości i zwierząt pokrewnych.

Wielkie kości pazurów są bezpośrednim dowodem, ale nie ma jednego kompletnego okazu ukazującego ciało od głowy do ogona. Długą szyję, wielki tułów i pióra w rekonstrukcjach odtwarza się również z użyciem danych o krewnych terizinozaurach. Należy odróżniać długość zachowanej kości pazura od całkowitej długości pazura wraz z zewnętrzną rogową osłoną.

3. Podstawy wnioskowania o ekologii

Roślinożerność jest wnioskowana przez porównanie pokrewieństwa i budowy ciała. Funkcji pazurów nie można ograniczyć do jednego pewnego zachowania.

Szczęki, zęby i budowa tułowia krewnych przemawiają za dietą roślinną. Wielkie pazury nie dowodzą same przez się rozszarpywania dużych ofiar. Przyciąganie gałęzi, obrona i prezentacja należą do różnych rozważanych możliwości. Przykład ten pokazuje różnorodność sposobów odżywiania wśród teropodów.

4. Ograniczenia zapisu kopalnego i rekonstrukcji

Odróżniaj znalezione części od odtworzonych. Nie każdy duży pazur był bronią łowiecką i nie całe ciało jest w pełni znane.

Wystawa samego pazura może już przedstawiać cenne dowody kopalne. Porównuj rekonstrukcję uzupełniającą brakujące części ciała ze schematem naprawdę znalezionych kości. Rozdzielenie poziomów dowodów pomaga zachować ścisłość opisu. Obrazy przedstawiają skamieniałości, szkielety lub naukowe rekonstrukcje, a nie żywe zwierzę w ogrodzie zoologicznym.

Dowody i źródła