Sanyanggae LogoSanyanggae

📱 Tworzenie oprogramowania mobilnego i aplikacji

Dlaczego zdjęcia w ZIP nie stają się mniejsze? Pakowanie plików a kompresja

Poznaj różnicę między archiwum ZIP a kompresją DEFLATE: dlaczego skompresowane zdjęcia i filmy słabo maleją, jak metadane zwiększają rozmiar oraz jak porównywać i sprawdzać wypakowane pliki.

사냥개 (Sanyanggae)Opublikowano Zaktualizowano 10 minut

To tłumaczenie koreańskiego oryginału. Koreański oryginał · Weryfikacja tłumaczenia: Weryfikacja przez SI

Schemat rozróżniający pakowanie plików w ZIP, podatność danych na kompresję i kontrolę po rozpakowaniu
Autorski schemat Sanyanggae objaśniający pakowanie, podatność na kompresję i kontrolę po rozpakowaniu. Nie jest zrzutem programu ani wykresem zmierzonych współczynników kompresji.

1. Pakowanie plików i zmniejszanie ich rozmiaru

ZIP ze zdjęciami z podróży może zajmować niemal tyle samo co oryginały, a nawet nieco więcej. Sam ten wynik nie oznacza awarii programu. ZIP to format przechowujący wiele plików wraz z nazwami, ścieżkami folderów i innymi informacjami w jednym archiwum. Każdy plik może być skompresowany albo zapisany bez kompresji. Przekazanie jednego pliku i zmniejszenie liczby bajtów to cele, które czasem udaje się osiągnąć razem, ale są odrębnymi funkcjami. Nawet bez oszczędności archiwum pomaga dostarczyć cały zestaw.

Specyfikacja ZIP przewiduje zapis bez kompresji oraz różne metody kompresji. Pierwszy bywa oznaczany jako Store, a jedną z popularnych metod kompresji jest DEFLATE. Pliki w tym samym ZIP mogą używać różnych metod. Rozszerzenie .zip nie dowodzi więc, że wszystkie zostały zmniejszone tym samym algorytmem. Jeśli program pokazuje metodę oraz rozmiar oryginalny i zapisany każdego elementu, sprawdź je najpierw. Pozwoli to oddzielić poprawne utworzenie archiwum od uzyskanej oszczędności miejsca.

2. DEFLATE szuka wzorców bajtów, nie znaczenia

DEFLATE to bezstratny format łączący odwołania do wcześniejszych, pasujących ciągów bajtów z kodowaniem Huffmana. W tekście zawierającym powtarzane zdania można wskazać, który wcześniejszy fragment i jaką jego długość wykorzystać ponownie, zamiast zapisywać każde powtórzenie w całości. Krótsze kody dla częstych symboli również mogą oszczędzać miejsce. Format ogranicza odległość i długość odwołań oraz określa zapis bajtów bez dopasowania. To wyjaśnienie zasady, a nie twierdzenie, że kompresować można wyłącznie czytelne zdania.

Kompresor nie rozumie obiektów na zdjęciu ani sensu zdań, by usuwać treści uznane za zbędne. Przekształca bajty wejściowe w inną reprezentację, umożliwiającą ich dokładne odtworzenie. Liczne powtórzenia lub korzystne kodowanie mogą dać dużą oszczędność, ale żadna bezstratna metoda nie zmniejsza wszystkich możliwych danych. Wyższy poziom zwykle poświęca więcej czasu na wyszukiwanie, zamiast gwarantować określony procent. Nawet przy tym samym formacie i poziomie układ danych i implementacja mogą zmienić wynikowy rozmiar.

3. Zdjęcia i filmy bywają już skompresowane

Zwykłe zdjęcie JPEG jest kompresowane podczas kodowania obrazu. PNG również stosuje kompresję bezstratną, a wiele formatów filmowych i dźwiękowych zawiera wcześniej skompresowane dane. W ZIP kompresuje się bajty gotowego pliku, nie rozpoczyna się ponownie od pikseli obrazu. Jeśli poprzedni etap wykorzystał już wiele powtórzeń i regularności statystycznych, kompresor ogólnego przeznaczenia może zyskać niewiele. Dlatego folder zdjęć nie musi zmniejszać się w tym samym stopniu co folder zwykłych tekstów.

Nie znaczy to, że żadnego JPEG czy PNG nie da się zmniejszyć choćby o dodatkowy bajt. Metadane, użyty koder i cechy danych wewnętrznych mogą pozostawiać możliwości. Ponowna kompresja bywa skuteczna, jeśli w skompresowanych danych nadal występują wzorce. Oceniaj rzeczywisty rozmiar wejścia i wyjścia, nie samo rozszerzenie. Niektóre dokumenty, w tym DOCX, już korzystają wewnętrznie ze struktur ZIP. Sam fakt, że to dokument, nie uzasadnia oczekiwania zachowania zwykłego tekstu.

4. Archiwum może urosnąć mimo niezmienionej zawartości

ZIP oprócz zawartości potrzebuje nazw, metod, rozmiarów, wartości kontrolnych oraz struktur pozwalających odnaleźć listę plików. Opcjonalne funkcje i sposób zapisu mogą dodawać kolejne informacje. Te metadane są kosztem formatu służącym rozróżnianiu i odzyskiwaniu plików. Nawet gdy same dane nieco zmaleją, ZIP może przekroczyć sumę oryginałów, jeśli ten koszt przewyższy oszczędność. W bardzo małych plikach nazwy i rekordy mają szczególnie duży udział. Nie można też dodawać jednej uniwersalnej, stałej liczby bajtów do każdego ZIP.

Typowa kompresja DEFLATE osobno dla każdego pliku nie współdzieli automatycznie wszystkich zdań powtarzanych między dokumentami. Pliki są kompresowane niezależnie, więc pierwszy nie staje się samoczynnie słownikiem drugiego. To różni się od metod, które łączą pliki i kompresują całość jako ciągły strumień. Store może ograniczyć pracę kompresora, ale nie usuwa nazw ani listy archiwum. Nieprawdziwe jest więc również twierdzenie, że wynik Store zawsze ma dokładnie rozmiar równy sumie wejść.

5. Kompresja bezstratna, ponowne kodowanie i szyfrowanie

Bezstratna kompresja ZIP ma odtworzyć dokładnie bajty włożonego pliku, jeśli kompresja i rozpakowanie przebiegają prawidłowo. Samo umieszczenie JPEG w ZIP nie obniża jakości JPEG ani wymiarów obrazu w pikselach. Skalowanie obrazu lub zmiana ustawień kompresji stratnej to osobna konwersja. Może zmniejszać rozmiar, ale zmienia treść lub jej reprezentację. Jeśli narzędzie łączy optymalizację zdjęć z tworzeniem ZIP, sprawdź zmiany przed archiwizacją i zachowaj oryginały oddzielnie.

Utworzenie ZIP nie oznacza też zaszyfrowania. CRC-32 w zwykłym ZIP pomaga wykrywać uszkodzenia transmisji lub przechowywania, ale nie jest podpisem cyfrowym potwierdzającym autora. Nie uwierzytelnia też wiarygodnie danych zmienionych przez napastnika. Poprawna kontrola rozpakowania nie dowodzi tożsamości nadawcy ani bezpieczeństwa pliku. Z kolei większy rozmiar nie dowodzi uszkodzenia. Oszczędność miejsca, odtworzenie bajtów, poufność i potwierdzenie pochodzenia są różnymi zagadnieniami.

6. Porównuj te same dane i sprawdź wynik rozpakowania

Utwórz archiwum Store i DEFLATE z dokładnie tego samego zestawu. Używaj zgodnych jednostek i porównaj sumę długości oryginałów w bajtach z końcowym rozmiarem każdego ZIP. Mieszanie zajętości dysku, zależnej od jednostek alokacji, z długością zawartości może mylić. Osobne porównanie powtarzalnego tekstu i skompresowanych zdjęć pomaga zobaczyć wpływ rodzaju danych. To procedura do samodzielnego wypróbowania; artykuł nie podaje zmierzonych procentów oszczędności ani szybkości konkretnego programu.

Przed wysłaniem wypakuj ZIP do innego folderu i sprawdź liczbę plików, ścieżki oraz otwieranie potrzebnych elementów. Jeśli ważna jest zgodność bajt po bajcie, porównaj je również z zaufanym oryginałem. Gdy zdjęcia przekraczają limit, bardziej celowe jest zachowanie oryginałów i wybór odpowiednich kopii do wysyłki lub innego sposobu przekazania niż dodawanie kolejnych warstw ZIP. Własny schemat objaśnia pakowanie, podatność na kompresję i kontrolę po rozpakowaniu. Nie jest zrzutem programu ani wykresem zmierzonych współczynników. Sprawdź oszczędność oraz to, czy odbiorca może w pełni używać wszystkich plików.

Wypróbuj samodzielnie

Dowody i źródła

Artykuł wyjaśnia informacje ze źródeł publicznych. Cytowanie instytucji nie oznacza, że sprawdziła lub zatwierdziła tekst.

O wydawcy i kontakt

Inne artykuły na ten temat