De dag van het maanlichtzaadje
LeestaalNederlands
De dag van het maanlichtzaadje
Sommige dingen groeien zonder dat je ze meteen ziet. Wacht met Nara op een klein zaadje.
Een piepklein begin
Het maanlichtzaadje uit dit verhaal bestaat alleen in de fantasie. Zullen we dat kleine begin leren kennen, dat glinstert als het licht van de nacht?
Licht op de handpalm
Op een avond kreeg Nara van oma een maanlichtzaadje. Het kleine zaadje glom zacht op haar handpalm. ‘Wat voor bloem wordt het?’ Ook Nara’s ogen straalden.
De tijd van het zaadje
Oma glimlachte. ‘Geef het aarde, zonlicht en precies genoeg water en kijk goed. Het zaadje laat je weten wanneer het ontkiemt.’ Nara vouwde haar handen voorzichtig om het kleine lichtje.
Een zacht nieuw huis
De volgende dag maakte Nara de aarde in een hoek van de tuin voorzichtig los en plantte het zaadje. Ze gaf een beetje water en legde er een ronde steen naast als merkteken. ‘Dit is je nieuwe huis.’
Vandaag is alles hetzelfde
’s Ochtends, ’s middags en bij zonsondergang keek Nara naast de steen. De aarde zag er nog net zo uit. Ze knielde en fluisterde: ‘Zaadje, hoor je mijn stem?’
Misschien meer water?
De volgende dag was er nog geen sprietje te zien en pakte Nara de gieter opnieuw. ‘Kom je sneller boven als ik meer water geef?’ Maar toen ze de aarde met haar vingertoppen voelde, was die nog vochtig.
Precies genoeg zorg
Nara zette de gieter neer. ‘In plaats van steeds meer te geven, moet ik kijken wat je nu nodig hebt.’ Ze wilde het zaadje uitgraven om te kijken, maar liet het dekentje van aarde liggen.
Rustige dagen
Elke dag voelde Nara aan de aarde. Ze gaf alleen water als die droog was. Soms las ze naast de steen. ‘Vandaag heb ik een nieuw woord geleerd. Wat ben jij aan het doen?’
Wat verborgen blijft
Boven de grond was het rustig, maar onder de aarde groeiden kleine worteltjes. Nara kon ze niet zien. Toch zorgde ze elke dag voor het plekje waar het zaadje rustig kon groeien.
Een groene groet
Een paar dagen later verscheen er ’s ochtends een piepklein groen puntje naast de steen. Verbaasd boog Nara haar gezicht dichterbij. Twee kleine blaadjes vouwden zich zacht naar haar toe open.
Blij na het wachten
‘Hallo, daar ben je eindelijk!’ Nara wilde klappen, maar vouwde toen zacht haar handen. Ze glimlachte stil naast het kiemplantje om het niet te laten trillen. Het was een piepkleine en tegelijk heel grote ontmoeting.
Een tuin vol maanlicht
Vele dagen later, in een nacht met volle maan, ging de bloemknop open. Op elk bloemblaadje lag een zacht licht. Het leek alsof een stukje maanlicht in Nara’s tuintje was neergedaald.
Ook het hart groeide mee
Nara zat met oma naast de bloem. ‘Ik dacht dat er tijdens het wachten niets gebeurde.’ Oma pakte haar hand. Ook Nara’s zorgzame hart was in die tijd een stukje gegroeid.
Praat er samen over
Waar lette Nara op bij het verzorgen van het zaadje? Waar zou jij geduldig voor willen zorgen en op willen wachten? Vertel over de tuin in je hart.
Bewaar het kleine lichtje
Het verhaal van het maanlichtzaadje is uit. Een verandering die je vandaag niet ziet, kan morgen al een kleine begroeting zijn.
Sleep aan de hoek van een bladzijde of gebruik de knoppen voor de vorige en volgende bladzijde. Je kunt ook de linker- en rechterpijltoets gebruiken.
Volgens je instelling voor minder beweging wisselen de bladzijden meteen.
Verhaal uit
Bij doorlopend lezen kun je de tekst en de illustraties van alle bladzijden op volgorde bekijken.
Oorspronkelijk verhaal · Geduld en zorg
Een geheimzinnig zaadje belandt in Nara’s hand. Ook al lijkt de aarde elke dag hetzelfde, onder de grond groeien langzaam onzichtbare veranderingen.