Waterree

De waterree behoort tot de hertachtigen en heeft de wetenschappelijke naam Hydropotes inermis. Het dier komt van nature voor op het Koreaanse schiereiland en in China; Koreaanse bronnen onderscheiden Koreaanse en Chinese waterreeën soms als geografische ondersoorten. Gevestigde populaties in Groot-Brittannië stammen af van ingevoerde dieren, zodat hun verspreiding daar niet als natuurlijk herkomstgebied mag worden opgevat. Waterreeën gebruiken omgevingen waar voedselplekken aansluiten op beschutting biedende begroeiing, zoals rietvelden langs water, hoog gras op lage heuvels en gebieden rondom landbouwgrond. Hoewel de naam naar water verwijst, is het geen dier dat uitsluitend in het water leeft.

Zowel mannetjes als vrouwtjes hebben geen gewei en wel een korte staart. Bij mannetjes steken de bovenste hoektanden vaak duidelijk buiten de bek uit; dit zijn andere structuren dan een hertengewei. Hoektanden bezitten maakt het dier niet tot een vleeseter. De vacht is bruinachtig, met kleur en structuur die per seizoen en leeftijd verschillen. De witte vlekken op de rug van jonge kalfjes verdwijnen tijdens het opgroeien. Ook vrouwelijke of jonge reeën kunnen geen duidelijk gewei hebben, zodat dit kenmerk alleen niet voldoende is voor onderscheid. Bekijk gezicht, oren, achterwerk en staart samen en trek liever geen conclusie over soort of geslacht op basis van een onscherpe foto of uitsluitend voetsporen.

Waterreeën zijn planteneters die grassen, bladeren en jonge delen van verschillende planten selecteren. Hun lange hoektanden zijn geen werktuigen om mee te jagen, maar een kenmerk dat helpt bij het begrijpen van vertoon en concurrentie tussen mannetjes. Ze kunnen water zwemmend oversteken; hoge begroeiing biedt dekking tijdens verplaatsingen. Als een dier plotseling uit het gras springt, betekent dat niet dat het mensen wil benaderen. Het zichtbare gedrag kan verschillen naargelang voedsel, dekking, seizoen en verstoring in de omgeving. Eén korte waarneming rechtvaardigt niet de algemene conclusie dat alle waterreeën op dezelfde tijden actief zijn of dezelfde soorten groepen vormen.

Observeer vanaf een pad met een verrekijker of telelens en vergroot de afstand als een waterree alert zijn kop optilt of van richting verandert. Drijf het dier voor een foto van dichterbij niet het hoge gras in en lok het niet met voedsel. Een rustend kalfje is niet noodzakelijk verlaten alleen omdat het zonder gezelschap ligt; neem het niet op grond van die aanname mee. Is het gewond of in gevaar, meld locatie en toestand dan aan een plaatselijke wildopvang. Stop op wegen niet plotseling om te kijken en achtervolg het dier niet. Beschutting zoals riet en hoog gras behouden en de aangewezen paden gebruiken zijn geschiktere manieren van observeren dan het dier aanraken.