Ssaki
Czytaj opublikowane polskie opisy ssaków: pochodzenie, wygląd, zachowanie i opieka.
Przeglądaj kategorie
Rasy psów
Przeglądaj opublikowane polskie opisy ras. Oddzielaj historię i wygląd rasy od zachowania i potrzeb opieki nad konkretnym psem.
Koty
Poznaj opublikowane po polsku opisy kotów. Porównaj historię ras, wygląd i opiekę, odróżniając indywidualne zachowanie od założeń opartych na nazwie rasy lub kolorze sierści.
Ssaki (bydło)
Opublikowane opisy tej grupy przedstawiają klasyfikację i pochodzenie, wygląd, zachowanie, obserwację i opiekę.
Ssaki (konie)
Opublikowane opisy tej grupy przedstawiają klasyfikację i pochodzenie, wygląd, zachowanie, obserwację i opiekę.
Ssaki (świnie)
Opublikowane opisy tej grupy przedstawiają klasyfikację i pochodzenie, wygląd, zachowanie, obserwację i opiekę.
Inne ssaki
Opublikowane opisy tej grupy przedstawiają klasyfikację i pochodzenie, wygląd, zachowanie, obserwację i opiekę.
Opublikowane opisy zwierząt
Maltańczyk
Maltańczyk to rasa psa domowego związana z dawnymi liniami małych psów do towarzystwa w regionie śródziemnomorskim. Długie proste białe włosy, małe ciemne oczy i mały ciemny nos to charakterystyczne cechy.
Czytaj przewodnik
Pudel toy
Pudel toy to mała odmiana wielkości pudla. Cechują go gęsta, kręcona sierść, stosunkowo długa kufa i zwisające uszy.
Czytaj przewodnik
Szpic miniaturowy (pomeranian)
Szpic miniaturowy to rasa wyselekcjonowana jako mały pies do towarzystwa z północnoeuropejskich szpiców. Cechują go obfita dwuwarstwowa szata, małe stojące uszy i ogon noszony nad grzbietem.
Czytaj przewodnik
Chihuahua
Chihuahua to mała rasa psa domowego nazwana od miejsca w Meksyku. Wyróżniają się duże stojące uszy, zaokrąglona głowa i stosunkowo duże oczy.
Czytaj przewodnik
Shih tzu
Shih tzu rozwinął się z małych psów tybetańskich oraz kultury psów do towarzystwa chińskiego dworu. Cechują go krótka kufa, okrągła głowa i długie włosy otaczające pysk.
Czytaj przewodnik
Bichon frisé
Bichon frisé wiąże się z małymi psami do towarzystwa basenu Morza Śródziemnego i rozwinął się we współczesną rasę we Francji i Belgii. Białe loki i miękki podszerstek dają puszystość i kontrastują z ciemnymi oczami i nosem.
Czytaj przewodnik
Yorkshire terrier
Yorkshire terrier wiąże się z liniami terierów łapiących małe gryzonie w przemysłowych regionach północnej Wielkiej Brytanii. Dorosłe mają zwykle stalowoniebieską sierść tułowia oraz podpalane pysk i nogi; barwa może zmieniać się z czarnej podpalanej u szczeniąt.
Czytaj przewodnik
Jamnik
Rozwijany w Niemczech do polowania w norach i na powierzchni. Wyróżniają go długi tułów, krótkie mocne nogi i długie opadające uszy.
Czytaj przewodnik
Papillon
Rozwinięty z małych europejskich spanieli do towarzystwa, łączony z pieskami na starych obrazach. Duże rozłożone uszy z frędzlami, mały tułów i obfity ogon są charakterystyczne.
Czytaj przewodnik
Cavalier king charles spaniel
Związany z małymi spanielami brytyjskiej rodziny królewskiej, rozwinięty przez nowoczesną selekcję wzorowaną na dawnych obrazach. Długie miękkie włosy uszu, frędzle piersi i nóg oraz dość duże oczy są typowe.
Czytaj przewodnik
Pekińczyk
Mały pies związany z chińskimi dworskimi towarzyszami. Niski zwarty tułów, krótki pysk, szeroka głowa oraz obfity włos szyi i piersi są typowe.
Czytaj przewodnik
Pinczer miniaturowy
Rozwinięty z małych niemieckich pinczerów. Gładka krótka sierść, smukłe zwarte ciało i dość długie nogi są typowe.
Czytaj przewodnik
Charcik włoski
Rozwinięty z dawnych małych łowców wzrokowych i europejskiej kultury psów towarzyszących. Głęboka pierś, podciągnięty brzuch, długie nogi i długa smukła szyja oraz krótki gładki włos są typowe.
Czytaj przewodnik
Shiba inu
Shiba to rodzima rasa rozwinięta w Japonii do drobnych polowań. Małe stojące trójkątne uszy, zakręcony lub zagięty ku górze ogon i gęsta podwójna sierść są typowe.
Czytaj przewodnik
Welsh corgi
Corgi to małe walijskie psy zaganiające; pembroke i cardigan są odrębne. Krótkie nogi, długi mocny tułów, duże stojące uszy i lisia głowa są typowe.
Czytaj przewodnik
Beagle
Beagle rozwinął się z małych brytyjskich gończych szukających po zapachu zwierzyny, np. królików. Wyróżniają się długie opadające uszy, mocne nogi, proporcjonalny tułów i uniesiony ogon.
Czytaj przewodnik
Border collie
Border collie wybierano na brytyjskim pograniczu głównie do owiec. Zrównoważone średnie ciało, długie zwinne nogi i podwójny włos różnej długości są spotykane.
Czytaj przewodnik
Buldog francuski
Buldog francuski wyrósł z małych brytyjskich buldogów we francuskiej kulturze towarzyszącej. Szerokie stojące uszy nietoperza, krótki pysk i zwarty umięśniony tułów są typowe.
Czytaj przewodnik
Cocker spaniel
Cocker spaniel rozwinął się ze spanieli pomagających w polowaniu na ptaki; rozróżnia się typ angielski i amerykański. Charakterystyczne są długie opadające uszy z miękkim włosem, frędzle na piersi, brzuchu i nogach oraz mocny tułów.
Czytaj przewodnik
Jindo
Jindo to rasa zachowana i zarejestrowana na podstawie rodzimej populacji psów z Jindo w Republice Korei. Cechują go trójkątne stojące uszy, mocne ciało, gęsta podwójna sierść i uniesiony ogon.
Czytaj przewodnik
Sznaucer miniaturowy
Ten opis skupia się na sznaucerze miniaturowym, zgodnie z głównym zdjęciem. Charakterystyczne są szorstki włos okrywowy, wyraźna broda i brwi oraz zwarty, kanciasty zarys ciała.
Czytaj przewodnik
Boston terrier
Boston terrier jest rasą towarzyszącą rozwiniętą w Bostonie w USA z linii buldogów i terierów. Wyróżniają się krótka kufa, kwadratowa głowa, stojące uszy, krótka sierść i białe znaczenia.
Czytaj przewodnik
Owczarek szetlandzki
Owczarek szetlandzki rozwinął się z małych psów pasterskich północnych wysp. Charakterystyczne są długa obfita dwuwarstwowa szata, kryza, stosunkowo długa wąska głowa i załamane końce uszu.
Czytaj przewodnik
Bulterier
Bulterier rozwinął się w Wielkiej Brytanii z linii buldogów i terierów. Charakterystyczne są długa jajowata głowa o zakrzywionym profilu, małe stojące uszy, trójkątnie wyglądające oczy i muskularne ciało.
Czytaj przewodnik
Amerykański pies eskimoski
Wbrew nazwie amerykańskiego psa eskimoskiego nie opisuje się jako bezpośredniego potomka psów zaprzęgowych rdzennych ludów Arktyki. Typowe są obfita biała lub kremowa dwuwarstwowa szata, małe stojące uszy, ciemne oczy i nos oraz ogon nad grzbietem.
Czytaj przewodnik
Basenji
Basenji powstał jako współczesna rejestrowana rasa z regionalnych psów myśliwskich Afryki Środkowej. Charakterystyczne są krótki włos, zwarte ciało, stojące uszy, zmarszczki czoła i ciasno zawinięty ogon.
Czytaj przewodnik
Golden retriever
Golden retriever powstał w Szkocji do aportowania upolowanych ptaków. Długi złoty włos, miękkie uszy i pióra na piersi, nogach i ogonie są typowe.
Czytaj przewodnik
Labrador retriever
Labrador retriever rozwinął się z nowofundlandzkich psów pracujących przy wodzie w Kanadzie i brytyjskiej selekcji łowieckiej. Typowe są krótka gęsta podwójna sierść, szeroka głowa i gruby zwężający się wydrzy ogon.
Czytaj przewodnik
Owczarek niemiecki
Owczarek niemiecki został wyselekcjonowany do pracy i określonej budowy z różnych niemieckich psów pasterskich. Charakterystyczne są klinowata głowa, stojące uszy, długa kufa, mocne ciało i dwuwarstwowa szata.
Czytaj przewodnik
Husky syberyjski
Husky syberyjski rozwinął się z północno-wschodnioazjatyckich psów zaprzęgowych, a współczesna rejestracja i wyścigi wiązały go także z Ameryką Północną. Charakterystyczne są gęsta dwuwarstwowa szata, stojące uszy, zrównoważone średnie ciało i puszysty ogon.
Czytaj przewodnik
Doberman
Doberman rozwinął się w Niemczech z kilku linii psów do pilnowania i ochrony ludzi. Charakterystyczne są krótki gładki włos, długie nogi, mocne zrównoważone ciało i klinowata głowa.
Czytaj przewodnik
Samojed
Samojed rozwinął się z psów pracujących z mieszkańcami północnej Syberii przy podróżach i zarządzaniu zwierzętami. Charakterystyczne są obfita biała, kremowa lub biszkoptowa szata dwuwarstwowa, małe stojące uszy i ogon ku grzbietowi.
Czytaj przewodnik
Alaskan malamute
Alaskan malamute rozwinął się z psów zaprzęgowych i transportowych związanych z rdzennymi społecznościami Alaski. Charakterystyczne są mocny kościec, szeroka głowa, stojące uszy, gęsta dwuwarstwowa szata i obfity ogon miękko nad grzbietem.
Czytaj przewodnik
Berneński pies pasterski
Berneński pies pasterski rozwinął się z psów gospodarstw regionu Berna wykonujących opiekę nad zwierzętami, pilnowanie i transport. Charakterystyczne są długa czarna szata z podpalaniem i bielą, duże ciało, szeroka głowa i opadające uszy.
Czytaj przewodnik
Dalmatyńczyk
Dalmatyńczyk wiąże się z europejskimi psami podążającymi przy powozach i ludziach, a nazwa z Dalmacją. Typowe są krótka biała sierść z czarnymi lub wątrobianymi łatkami i zrównoważone długie nogi.
Czytaj przewodnik
Bokser
Bokser powstał jako współczesna rasa z niemieckich linii związanych z łowiectwem i pilnowaniem. Charakterystyczne są krótki włos, muskularne ciało, szeroka głowa i stosunkowo krótka kufa.
Czytaj przewodnik
Seter irlandzki
Seter irlandzki rozwinął się w Irlandii do szukania ptaków i wskazywania ich położenia. Charakterystyczne są długi miękki ciemnorudy włos, opadające uszy, długa szyja i nogi oraz smukłe ciało.
Czytaj przewodnik
Pudel duży
Pudel duży to duża odmiana pudla, związana z historią aportowania zwierzyny z wody. Charakterystyczne są gęsty skręcony lub prowadzony w sznury włos, długa kufa i nogi oraz zrównoważony tułów.
Czytaj przewodnik
Chart afgański
Chart afgański wywodzi się z psów polujących wzrokiem w Afganistanie i pobliskich górach oraz obszarach suchych. Charakterystyczne są długa szyja i nogi, smukłe ciało, długi opadający włos i obfita czupryna.
Czytaj przewodnik
Bernardyn
Bernardyn wiąże się z dużymi psami używanymi w hospicjach przy alpejskich przełęczach. Charakterystyczne są duże ciało, szeroka głowa, opadające uszy i skóra pyska oraz biało-rudawe wzory.
Czytaj przewodnik
Dog niemiecki
Choć angielska nazwa Great Dane przywołuje Danię, dog niemiecki rozwinął się z niemieckiej historii dużych psów łowieckich i stróżujących. Charakterystyczne są bardzo długie nogi, wysoki kłąb, głęboka pierś, długa głowa i krótki włos.
Czytaj przewodnik
Nowofundland
Nowofundland wywodzi się z dużych psów związanych z pracą nad wodą i rybołówstwem Nowej Fundlandii w Kanadzie. Charakterystyczne są mocny kościec, szeroka głowa, gęsta dwuwarstwowa szata i obfity ogon.
Czytaj przewodnik
Pirenejski pies górski
Pirenejski pies górski pochodzi z linii chroniących stada, pozostających przy owcach w Pirenejach. Charakterystyczne są duże ciało, gęsta biała dwuwarstwowa szata, opadające uszy i obfity ogon.
Czytaj przewodnik
Mastif angielski
Mastif angielski powstał jako współczesna rasa z dużych brytyjskich linii mastifów. Charakterystyczne są bardzo duże ciało, szeroka głowa, krótka kufa, opadające wargi i krótka sierść.
Czytaj przewodnik
Mastif tybetański
Mastif tybetański wiąże się z dużymi psami chroniącymi zwierzęta i domy Tybetu oraz pobliskich wyżyn. Charakterystyczne są duże mocne ciało, szeroka głowa, gęsta dwuwarstwowa szata i obfita grzywa.
Czytaj przewodnik
Wilczarz irlandzki
Wilczarz irlandzki łączy historię dużych irlandzkich chartów ze współczesnym odtwarzaniem i rejestracją. Charakterystyczne są wysoki wzrost, długie nogi, głęboka pierś, stosunkowo długa głowa i szorstki włos.
Czytaj przewodnik
Leonberger
Leonberger rozwinął się w niemieckim Leonbergu z kilku dużych linii psów. Charakterystyczne są duże ciało, szeroka głowa, obfita sierść szyi i ciemna twarz.
Czytaj przewodnik
Cane corso
Cane corso powstał jako współczesna rejestrowana rasa z dużych włoskich psów gospodarskich, stróżujących i wszechstronnie pracujących. Charakterystyczne są duże muskularne ciało, szeroka głowa, stosunkowo krótka kufa i gęsty krótki włos.
Czytaj przewodnik
Rottweiler
Rottweiler wiąże się z psami do przepędzania bydła, rolnictwa i pilnowania w niemieckim Rottweil. Charakterystyczne są czerń z podpalaniem nad oczami, na kufie, piersi i nogach, szeroka głowa i mocne ciało.
Czytaj przewodnik
Komondor
Komondor rozwinął się na Węgrzech z dużych stróżów pozostających przy zwierzętach gospodarskich. Charakterystyczne są duże ciało i obfity biały włos dzielący się w rozwoju w grube sznury.
Czytaj przewodnik
Owczarek anatolijski
Owczarek anatolijski to zarejestrowana rasa związana z populacjami psów chroniących stada w tureckiej Anatolii. Wyróżniają go duży wzrost, mocny kościec, szeroka głowa, opadające uszy i gęsta sierść.
Czytaj przewodnik
Dogue de Bordeaux
Dogue de Bordeaux rozwinął się z dużych psów typu mastifa z Bordeaux i okolic we Francji. Typowe są duża szeroka głowa, fałdy twarzy, względnie krótka kufa, opadające wargi i mocne ciało.
Czytaj przewodnik
Koreański kot krótkowłosy
Koreański kot krótkowłosy nie oznacza jednej ustalonej rasy rodowodowej. To codzienna nazwa krótkowłosych kotów domowych Korei, nie rasa z określonymi założycielami i zasadami rejestracji ani odrębny gatunek dzikiego kota.
Czytaj przewodnik
Kot syjamski
Umaszczenie point i niebieskie oczy: zmiana barwy i charakter są różnymi kwestiami. Kot syjamski to rasa domowa z tajskich tradycji, której nowoczesne standardy rozwinęły zachodnie wystawy i rejestry. Warto łączyć dawną nazwę Syjam z dzisiejszą Tajlandią.
Czytaj przewodnik
Kot rosyjski niebieski
Obserwuj łącznie srebrzystą niebieskoszarą podwójną sierść i zielone oczy. Rasa ma pochodzić z północnorosyjskich portów; europejskie wystawy i hodowla utrwaliły nowoczesne standardy. Słabo udokumentowanych opowieści nie należy zmieniać w pewny królewski rodowód.
Czytaj przewodnik
Kot amerykański krótkowłosy
Krótkowłosa rasa nieograniczona do srebrzystego pręgowania. Rozwijała standardy rejestracji w historii północnoamerykańskich kotów domowych. Opowieści o łowieniu gryzoni na statkach i farmach opisują tło, lecz nie czynią każdego amerykańskiego kota krótkowłosego przedstawicielem tej rasy.
Czytaj przewodnik
Kot brytyjski krótkowłosy
Okrągłe kontury i gęsta sierść: nie tylko niebieski. Standardy powstały w historii brytyjskich kotów i wystaw nowoczesnych. Opowieści rzymskie lub literackie nie są potwierdzonymi współczesnymi rodowodami.
Czytaj przewodnik
Kot bengalski
Rozety, marmur i aktywność: dziki wygląd nie gwarantuje charakteru. Krzyżówki kota domowego i kotka bengalskiego poprzedziły domowe standardy hodowli i rejestracji. Współczesna rasa i wczesne hybrydy są odrębne.
Czytaj przewodnik
Kot abisyński
Ticking i zwinność: nazwa nie dowodzi starożytnego rodowodu. Abisynia w nazwie nie ustala dokładnych początków. Brytyjskie wystawy i hodowla rozwijały standardy.
Czytaj przewodnik
Kot szkocki zwisłouchy
Zagięte uszy wraz ze zdrowiem chrząstki i stawów. Rasa domowa rozwinięta z cechy odkrytej w Szkocji. Kształt wiąże się z konkretnym wariantem genetycznym, nie jest samą ozdobą.
Czytaj przewodnik
Kot perski
Rozpatruj długi włos i twarz razem z nakładem pielęgnacji i dobrostanem. Pers łączy historię długowłosych kotów Azji Zachodniej z nowoczesną rasą europejską. Stara Persja w nazwie nie potwierdza starożytnymi dokumentami każdej obecnej linii.
Czytaj przewodnik
Ragdoll
Niebieskie oczy i point: nazwa nie objaśnia odczuwania bólu. Ragdoll powstał w kalifornijskim programie hodowli; nazwa oznacza szmacianą lalkę. Wrażenie rozluźniania na rękach nie oznacza biologicznej niewrażliwości na ból ani identycznej reakcji każdego kota.
Czytaj przewodnik
Maine coon
Długi włos i kwadratowy pysk: oddziel legendę szopa od rzeczywistego pochodzenia. Maine coon łączy się z historią domowych kotów Nowej Anglii. Coon i puszysty pręgowany ogon inspirowały legendę krzyżowania z szopem, nie potwierdzoną biologicznie genezę.
Czytaj przewodnik
Kot norweski leśny
Trójkątna głowa i obfita podwójna sierść: legendy nie dowodzą rodowodu. Kot norweski leśny łączy tradycje i lokalne populacje Norwegii z nowoczesną ochroną i rejestracją. Podobne koty w mitach nordyckich i opowieściach wikingów nie dokumentują całej bezpośredniej genealogii obecnych osobników.
Czytaj przewodnik
Munchkin
Krótkie nogi rozpatruj razem z potrzebami ruchu i codziennego życia. Munchkin rozwinął się w USA z krótkonożnych kotów domowych. Nazwa nawiązuje do małych postaci z opowieści, nie oznacza odrębnego, szczególnie małego gatunku.
Czytaj przewodnik
Sfinks
Mało sierści nie usuwa potrzeb pielęgnacji skóry, wyboru temperatury ani kwestii alergii. Sfinks rozwinął się między innymi w Ameryce Północnej z cechy skąpego owłosienia kota domowego. Nazwa przywodząca egipskie rzeźby nie dowodzi rasy zachowanej bez zmian od starożytnego Egiptu.
Czytaj przewodnik
Kot egzotyczny krótkowłosy
Wygoda krótkiej sierści nie usuwa kwestii dobrostanu pyska i oczu. Rozwinięty z persów i innych krótkowłosych ras; egzotyczny nie znaczy krzyżówki z dzikim gatunkiem.
Czytaj przewodnik
Kot orientalny krótkowłosy
Smukłe ciało, wielkie uszy i wiele kolorów. Rasa domowa z wzorami na syjamskim typie ciała. Orientalny nie znaczy wszystkich krótkowłosych kotów Azji.
Czytaj przewodnik
Kot burmski
Krótka lśniąca sierść i mocne ciało: inny niż birmański. Standardy amerykańskie i europejskie wyrastają z Myanmaru. Podobny kraj w nazwie nie oznacza wyglądu i historii rejestracji jednakowych.
Czytaj przewodnik
Kot kartuski
Gęsta niebieskoszara sierść i miedziane oczy: tradycja a zapisy. Rasa domowa związana z Francją i kilkoma opowieściami o nazwie i początkach. Klasztorne role nie dowodzą początku każdej linii.
Czytaj przewodnik
Egipski mau
Cętki i wzór czoła: dawne malowidła odróżniamy od dzisiejszego rodowodu. Rasa związana z kotami Egiptu, której standardy rozwijano przy współczesnej rejestracji i hodowli. Mau objaśnia się jako słowo związane z kotem.
Czytaj przewodnik
Kot singapurski
Małe ciało i sepiowy włos z prążkami nie zwalniają z opieki. Nazwa singapurska ze standardami z USA. Źródła różnie podkreślają dawne przemieszczenia i początki; nie każdy uliczny kot Singapuru jest tą linią.
Czytaj przewodnik
Kot tonkijski
Kontrast kolorów końców ciała i tułowia wraz z zakresem kolorów oczu i włosa. Nowoczesne standardy hodowli syjamskiej i burmskiej. Nazwa geograficzna nie znaczy dzikiego odrębnego gatunku naturalnie stamtąd.
Czytaj przewodnik
Kot bombajski
Czarna sierść i miedziane oczy, nie krzyżówka z czarną panterą. Rozwijany w USA m.in. z linii burmskich i amerykańskich krótkowłosych. Indyjska nazwa miasta nie oznacza krzyżowania z panterą schwytaną w Indiach.
Czytaj przewodnik
Angora turecka
Smukłe ciało i lekki długi włos: rasa nie jest wyłącznie biała. Angora turecka łączy tradycję długowłosych kotów Turcji z nowoczesną ochroną i rejestracją. Odróżniaj dawne koty przybyłe do Europy od dzisiejszego wzorca.
Czytaj przewodnik
Kot somalijski
Półdługa sierść z pasmami koloru na włosach i puszysty ogon; nazwa nie oznacza dzikiego lisa. Kot somalijski to domowa rasa rozwinięta w związku z długowłosą cechą linii abisyńskich. Nazwa kraju nie oznacza odrębnego dzikiego gatunku odkrytego w Somalii.
Czytaj przewodnik
Kot birmański
Niebieskie oczy, białe rękawiczki i półdługa sierść odróżniają go od kota burmskiego. Kot birmański słynie z tradycji świątyń Myanmaru, ale legendy nie dowodzą całości pochodzenia współczesnej rasy. Hodowla we Francji i późniejsze rejestry są ważnymi częściami nowoczesnej historii.
Czytaj przewodnik
Kot syberyjski
Gęsta wielowarstwowa sierść i silne ciało nie gwarantują braku alergii. Kot syberyjski łączy historię regionalnych kotów rosyjskich z nowoczesną rejestracją rasy domowej. Dawne opowieści i rzeczywiste dokumenty wystaw oraz hodowli są różnymi źródłami.
Czytaj przewodnik
RagaMuffin
Duże ciało i różne kolory wymagają czytania wzorców odrębnych od Ragdolla. RagaMuffin rozwinął się w USA po oddzieleniu od grup hodowlanych związanych z Ragdollem, pod własnymi kryteriami. Podobne nazwy i historyczne pokrewieństwo nie oznaczają zamiennych obecnych nazw rejestrowych.
Czytaj przewodnik
Turecki van
Głównie białe ciało z barwą na głowie i ogonie; zainteresowanie wodą jest indywidualne. Turecki van wiąże się z kotami Turcji i nowoczesnymi wzorcami rozwiniętymi w Wielkiej Brytanii. To rasa odrębna od angory tureckiej z tego samego kraju.
Czytaj przewodnik
Kot himalajski
Długi włos, pointy i niebieskie oczy nie oznaczają dzikiego gatunku górskiego. Kot himalajski powstał z hodowli łączącej ciało i długi włos Persa z pointami linii syjamskich. Nie jest nazwą dzikiego gatunku odkrytego w Himalajach.
Czytaj przewodnik
Kot balijski
Pointy i niebieskie oczy: odróżniaj taneczną nazwę od rzeczywistego pochodzenia. Kot balijski rozwinął się w USA z długowłosej cechy linii syjamskich. Nazwa łączy elegancję z tańcem Bali, nie oznacza dzikiego kota ani gatunku endemicznego wyspy.
Czytaj przewodnik
Nebelung
Srebrzysta półdługa sierść i zielone oczy: nazwa odrębna od długowłosego rosyjskiego niebieskiego. Nebelung rozwinął się w USA z niebieskoszarych długowłosych kotów domowych. Nazwa kojarzona z mgłą nie oznacza niemieckiego dzikiego gatunku.
Czytaj przewodnik
Chantilly-Tiffany
Poznaj Chantilly-Tiffany przez źródła historyczne i ilustrację objaśniającą. Chantilly-Tiffany to nazwa historycznej północnoamerykańskiej linii rozwijanej głównie z czekoladowych półdługowłosych kotów. Zmiany nazw i rejestracji nie pozwalają utożsamiać jej po prostu z obecnymi typowymi listami ras współczesnych organizacji.
Czytaj przewodnik
Devon Rex
Duże uszy i krótka kręcona sierść należą do linii innej niż Cornish Rex. Devon Rex rozwinął się z cechy kręconej sierści kotów domowych odkrytych w Devon w Wielkiej Brytanii. Mimo podobieństwa do sąsiedniego Cornish Rex nie są jedną przemianowaną rasą o tej samej cesze włosa.
Czytaj przewodnik
Cornish Rex
Obserwuj połączenie krótkiej falistej sierści i smukłego ciała. Cornish Rex rozwinął się z kręconych linii kotów domowych odkrytych w Kornwalii w Wielkiej Brytanii. Bliskie nazwy miejsc i podobny włos do Devon Rex nie oznaczają tej samej genetyki i wzorca.
Czytaj przewodnik
Selkirk Rex
Bujne loki i okrągłe ciało: struktury różnią się między Rexami. Selkirk Rex rozwinął się z kręconego kota domowego odkrytego w Montanie w USA. Podobna nazwa do Devon i Cornish Rex nie oznacza wspólnego pochodzenia loków.
Czytaj przewodnik
American Curl
Rozróżniaj odwinięte do tyłu końcówki uszu i uszy złożone. American Curl rozwinął się z kotów domowych o odwiniętych do tyłu uszach odkrytych w Kalifornii w USA. Curl odnosi się do krzywizny końcówki, nie kręconej sierści Rex.
Czytaj przewodnik
Bobtail japoński
Krótki ogon przypominający króliczy różni się od bezogonowości manksa. Bobtail japoński wiąże się z krótkogonowymi kotami domowymi Japonii. Opowieści w sztuce i kulturze stanowią tło historyczne, ale nie każdy taki kot jest współczesną zarejestrowaną rasą.
Czytaj przewodnik
Pixiebob
Oddziel krótki ogon i dziki wygląd od legendy o krzyżowaniu z rysiem rudym. Pixiebob rozwinął się z kotów domowych północno-zachodnich USA. Opowieści o krzyżowaniu z rysiem rudym nie potwierdzają dzikiego pochodzenia.
Czytaj przewodnik
Manx
Patrz łącznie na zróżnicowanie ogona, kręgosłup i codzienny dobrostan. Manx to rasa domowa wyspy Man znana z krótkiego ogona lub jego braku. Legenda o ogonie przytrzaśniętym drzwiami arki Noego jest opowieścią, nie biologicznym pochodzeniem.
Czytaj przewodnik
Lykoi
Rozróżniaj przydomek wilkołaka i rzeczywistą skórę oraz sierść kota domowego. Lykoi był badany i rozwijany z osobliwej sierści amerykańskich kotów domowych bez rodowodu. Przydomek kota wilkołaka nie oznacza krzyżówki z wilkiem lub innym dzikim gatunkiem.
Czytaj przewodnik
Korat
Srebrne końcówki i zielone oczy: tradycja szczęścia nie jest dowodem rodowodu. Korat wiąże się z tajską tradycją kotów, szczęścia i darów. Tajskie poematy i współczesne rejestry hodowlane są różnymi źródłami tła.
Czytaj przewodnik
Ocicat
Cętki podobne do ocelota i rzeczywiste pochodzenie to odrębne kwestie. Ocicat rozwinął się w USA z krzyżowania domowych linii jak Abisyński i Syjamski. Nazwa i plamy przypominają ocelota, ale nie wynikają z krzyżowania z dzikimi ocelotami.
Czytaj przewodnik
Havana Brown
Czekoladowa sierść i brązowe wibrysy nie oznaczają kubańskich dzikich kotów jako pochodzenia. Havana Brown powstał w Wielkiej Brytanii z planowanych krzyżówek domowych; w USA rozwinęły się osobne kryteria wyglądu. Kubańska nazwa miejsca nie oznacza pochodzenia od dzikich kotów Kuby.
Czytaj przewodnik
Hanwoo
Hanwoo zachowano i udoskonalono z miejscowego bydła długo używanego do pracy i rolnictwa na Półwyspie Koreańskim. Znane jest Hanwoo o żółtobrązowej sierści.
Czytaj przewodnik
Holstein
Holstein jest ważną rasą mleczną rozwiniętą z bydła Holandii i północnych Niemiec. Typowe są duże białe i czarne łaty, ale istnieją też czerwono-białe Holsteiny.
Czytaj przewodnik
Texas Longhorn
Texas Longhorn to domowa rasa utworzona przez mieszanie i selekcję populacji bydła przywiezionych do Ameryki Północnej na regionalnych pastwiskach. Wyróżniają długie boczne rogi, lecz długość i krzywizna zależą silnie od osobnika i wieku.
Czytaj przewodnik
Czarny Angus
Czarny Angus to bezrożna linia mięsna rozwinięta w szkockich Aberdeen i Angus. Typowe są czarna sierść, naturalna bezrożność i stosunkowo pełny tułów.
Czytaj przewodnik
Wagyu
Wagyu określa japońskie Japanese Black, Japanese Brown, Japanese Shorthorn i Japanese Polled oraz związane mieszańce, nie jedną populację stałej barwy. Znana jest czerń Japanese Black, ale są też brązowe i rude grupy.
Czytaj przewodnik
Highland
Highland to tradycyjne bydło domowe rozwinięte w szkockich górach i zachodnich wyspach. Wyróżniają go długi włos okrywowy, gęsty podszerstek, grzywka i długie rogi.
Czytaj przewodnik
Hereford
Hereford wyselekcjonowano na mięso w Wielkiej Brytanii. Rogate i bezrożne linie bywają osobno rejestrowane. Czerwone ciało i biała twarz wyróżniają; biel jest też na brzuchu i nogach.
Czytaj przewodnik
Jersey
Jersey pochodzi z wyspy Jersey w kanale La Manche. W mleczarstwie wykorzystuje się pokrój i skład mleka odmienne od Holsteina. Stosunkowo niewielkie bydło mleczne, od płowego do ciemnobrązowego z jasnym obramowaniem pyska.
Czytaj przewodnik
Guernsey
Guernsey to mleczne bydło rozwinięte na wyspie tej nazwy w kanale La Manche. Mimo wyspowej nazwy jest rasą odrębną od Jersey. Płowy i biały są częste; żółtawy ton mleka wiąże się z beta-karotenem.
Czytaj przewodnik
Ayrshire
Ayrshire rozwinął się w szkockiej okolicy Ayr jako bydło mleczne. Rozpowszechnił się w różnych środowiskach mleczarskich. Czerwone lub brązowe plamy na bieli; część ma rogi.
Czytaj przewodnik
Brahman
Brahman udoskonalono w USA z południowoazjatyckich zebu. Często krzyżuje się go z europejskim bydłem mięsnym. Wyróżniają go garb na barkach, duże zwisłe uszy i luźna skóra pod szyją.
Czytaj przewodnik
Belgijska błękitna
Belgijska błękitna to rasa mięsna z Belgii. Cechy genetyczne związane z miostatyną wpływają na mięśnie. Biel, szaroniebieskie lub czarne wzory oraz wyraźne mięśnie barków i tylnych nóg.
Czytaj przewodnik
Galloway
Galloway to mięsne bydło z południowo-zachodniej Szkocji. Jest powiązane z Belted Galloway o białym pasie, lecz rejestry są odrębne. Gęsta sierść i naturalna bezrożność są charakterystyczne. Obok czarnych są czerwone i jasnobrązowe.
Czytaj przewodnik
Santa Gertrudis
Santa Gertrudis rozwinięto na King Ranch w Teksasie dla mięsa z Shorthorna i Brahmana. Zwykle czerwony, z częścią cech skóry i ciała Brahmana.
Czytaj przewodnik
Dexter
Dexter to niewielkie bydło pochodzące z Irlandii, użytkowane zarówno mlecznie, jak i mięsnie. Małe ciało z czarną, rudą lub płową sierścią. Linie różnią się długością nóg; nie oznacza to po prostu bydła wielkości cielęcia.
Czytaj przewodnik
Salers
Salers rozwinęło się we francuskiej Owernii. Tradycyjnie dostarczało mleka i pracy, a także służy produkcji mięsa. Typowe są ciemnorudobrązowa sierść i rogi. Istnieją linie czarne lub bezrogie; sam kolor nie wystarcza do rozpoznania.
Czytaj przewodnik
Beefmaster
Beefmaster to syntetyczna rasa mięsna utworzona z Brahmana, Hereforda i Shorthorna. Selekcja ceniła produkcję bardziej niż określony kolor. Duże zróżnicowanie wyglądu, między innymi rudość i łaciatość. Różnią się też garb i luźna skóra.
Czytaj przewodnik
Brangus
Brangus to rasa mięsna łącząca cechy brahmana i angusa. Odróżniaj wymogi rodowodowe rejestru od zwykłych krzyżówek obu ras. Zwykle bezrogi, często czarny; czerwony brangus bywa przedstawiany oddzielnie.
Czytaj przewodnik
Shorthorn
Shorthorn rozwinął się w północno-wschodniej Anglii. Później oddzielono kierunki mleczny i mięsny. Umaszczenie rude, białe lub dereszowate z przemieszanymi rudymi i białymi włosami. Nazwa pochodzi od rogów, ale istnieją linie bezrogie.
Czytaj przewodnik
Chianina
Chianina to duże bydło związane z włoską doliną Chiana. Z pracy pociągowej przeszło głównie do użytkowania mięsnego. Dorosłe są zwykle białe z ciemną skórą, długimi nogami i dużym ciałem. Młode cielęta mogą mieć inny kolor.
Czytaj przewodnik
Piemontese
Piemontese rozwinęło się w północno-zachodnich Włoszech. Znane jest z cech związanych z miostatyną wpływających na rozwój mięśni. Dorosłe są szarobiałe, młode cielęta mogą być płowe. Stosunek mięśni do szkieletu jest ważny w opisach rasy.
Czytaj przewodnik
Gelbvieh
Gelbvieh rozwinął się z niemieckiego bydła na mięso, mleko i do pracy. Później szeroko służył doskonaleniu mięsnemu. Nazwa znaczy żółte bydło, tradycyjne są odcienie żółtobrązowe. Dzisiejsze rejestry obejmują też czarne i bezrogie osobniki.
Czytaj przewodnik
Red poll
Red poll to rasa dwukierunkowa rozwinięta z bydła Norfolk i Suffolk w Wielkiej Brytanii. Służyła mleku i mięsu. Typowe są czerwone umaszczenie i naturalna bezrożność. Poll w nazwie odnosi się do tej cechy.
Czytaj przewodnik
Jak
Jak jest górskim krętorogim; domowy i dziki są odrębne. Nie jest zwykłą rasą europejskiego bydła domowego. Długi włos, gruby tułów, krótkie nogi i rogi są typowe. Zwisająca sierść chroni w chłodzie.
Czytaj przewodnik
Bawół domowy
Bawół domowy należy do rodzaju Bubalus, z typem rzecznym i bagiennym. To inne zwierzę niż bizon amerykański i bawół afrykański. Duże ciało, zakrzywione rogi i rzadka sierść; typ rzeczny i bagienny różnią się wyglądem.
Czytaj przewodnik
Bizon amerykański
Bizon amerykański jest dzikim północnoamerykańskim krętorogim. To osobny gatunek, nie rasa bydła domowego. Wysokie barki, gęsta sierść z przodu i krótkie zakrzywione rogi. Widać kontrast sierści i budowy przodu oraz tyłu.
Czytaj przewodnik
Zebu
Zebu oznacza grupy garbatego bydła domowego pochodzenia południowoazjatyckiego. Brahman, nelore i inne rasy korzystają z tej linii; nie jest to nazwa jednej rasy. Garb przy barkach, zwisająca skóra szyi i duże uszy są typowe. Wielkość i kolor zależą od rasy.
Czytaj przewodnik
Normandzka
Normandzka to dwukierunkowe bydło z francuskiej Normandii. Selekcja łączyła mleczarstwo i mięso. Rude lub brązowe plamy na bieli, często ciemne wokół oczu.
Czytaj przewodnik
Nelore
Nelore to mięsne zebu związane z indyjskim Ongole. Stało się ważną rasą południowoamerykańskiej produkcji bydła mięsnego. Częsta biała lub jasnoszara sierść, garb na barkach i skóra pod szyją. Uszy różnią się od Brahmana.
Czytaj przewodnik
Koń pełnej krwi angielskiej
Koń pełnej krwi angielskiej powstał w Wielkiej Brytanii ze wschodnich ogierów i miejscowych linii klaczy. Długie nogi, smukły tułów, długa szyja i wyraźne mięśnie.
Czytaj przewodnik
Koń z Jeju
Koń z Jeju to rodzimy zasób genetyczny od dawna używany w rolnictwie i transporcie wyspy. Mniejszy i bardziej zwarty niż duże konie wyścigowe, z pozornie krótszymi nogami.
Czytaj przewodnik
Shire
Shire to duży koń pociągowy związany z brytyjskim rolnictwem i transportem. Duża wysokość w kłębie, głęboki tułów, długie nogi i obfite szczotki pęcinowe.
Czytaj przewodnik
Koń arabski
Koń arabski łączy się z hodowlą i przemieszczaniem w Azji Zachodniej i wpłynął na wiele ras wierzchowych oraz wyścigowych. Stosunkowo mała głowa, duże oczy, wklęsły profil i wysoki ogon są znane.
Czytaj przewodnik
Clydesdale
Clydesdale to koń pociągowy rozwinięty w rolnictwie i transporcie szkockiej doliny Clyde. Duże ciało, długie nogi i obfite owłosienie poniżej stawów pęcinowych.
Czytaj przewodnik
Mustang
Mustang oznacza linie koni domowych żyjące i rozmnażające się swobodnie w Ameryce Północnej. Rozmiar i maść różnią grupy: gniada, kara, siwa i srokata, między innymi.
Czytaj przewodnik
American Paint Horse
American Paint Horse to rasa rejestrowana według kryteriów dotyczących zarówno rodowodu, jak i wzoru umaszczenia. Nie każdy łaciaty koń domowy należy do tej rasy. Typowe są duże pola bieli i innej barwy, których układ różni się u poszczególnych koni.
Czytaj przewodnik
Koń andaluzyjski
Koń andaluzyjski to rasa wierzchowa związana z końmi Półwyspu Iberyjskiego. Zależnie od kontekstu odróżnia się hiszpańskie kryteria rejestracji Pura Raza Española od potocznej nazwy koń andaluzyjski. Wyróżniają go mocna szyja, bujna grzywa i harmonijna budowa. Szeroko znane jest umaszczenie siwe, ale występują też inne maści.
Czytaj przewodnik
Koń lipicański
Koń lipicański to rasa związana ze stadniną Lipica i europejską tradycją jeździectwa dworskiego. Jest znana także z pokazów Hiszpańskiej Szkoły Jazdy w Wiedniu. Dorosłe konie często są jasnosiwe, ale źrebięta zwykle rodzą się ciemne i jaśnieją w miarę wzrostu. Istnieją również dorosłe konie kare lub brązowe.
Czytaj przewodnik
Morgan
Morgan to rasa rozwinięta w Stanach Zjednoczonych, której historię rodowodową wiąże się z wczesnym ogierem Figure. Użytkowano ją do różnych celów, między innymi pod siodłem i w zaprzęgu. Typowe cechy budowy to stosunkowo zwarty tułów, mocna szyja i harmonijne proporcje nóg. Umaszczenie nie ogranicza się do jednego koloru.
Czytaj przewodnik
Tennessee Walking Horse
Tennessee Walking Horse to amerykańska rasa wierzchowa rozwijana przez selekcję cech chodu. Nazwa rasy wiąże się z określonym rodzajem chodu. Występują różne maści, a chód running walk jest ważniejszą cechą rozpoznawczą niż sama budowa.
Czytaj przewodnik
Standardbred
Standardbred rozwijał się wokół wyników szybkości w wyścigach zaprzęgowych i selekcji rodowodowej. Jest rasą odrębną od konia pełnej krwi angielskiej. Występują różne jednolite maści, a budowę selekcjonowano do wyścigów i ciągnięcia pojazdów. Sam wygląd nie pozwala łatwo odróżnić kłusaków od inochodźców.
Czytaj przewodnik
Koń achał-tekiński
Koń achał-tekiński to środkowoazjatycka rasa silnie związana z Turkmenistanem. Współczesne zapisy rodowodowe należy odróżniać od historii dawnych koni regionalnych. Wyróżniają go smukłe ciało, długa szyja oraz krótka, gładka sierść. Niektóre maści mają metaliczny połysk, ale nie wszystkie osobniki są złote.
Czytaj przewodnik
Haflinger
Haflinger to rasa koni rozwinięta w Tyrolu. Niewielkie rozmiary i różnorodne zastosowania sprawiają, że bywa porównywana z dużymi końmi wierzchowymi. Typowe są kasztanowata sierść oraz jasna grzywa i ogon. Ciało jest stosunkowo małe, lecz mocne.
Czytaj przewodnik
Koń fiordzki
Koń fiordzki to rasa rozwinięta w Norwegii. Był używany w rolnictwie, pod siodłem i w zaprzęgu. Wyróżniają go umaszczenia z rozjaśnieniem dun oraz ciemna pręga wzdłuż grzbietu. Ciemny środkowy pas grzywy wyraźnie widać po jej krótkim przycięciu.
Czytaj przewodnik
Perszeron
Perszeron to duży koń pociągowy rozwinięty we francuskim regionie Perche. Był użytkowany w rolnictwie, transporcie i zaprzęgach. Wyróżniają go duże ciało, mięśnie i stosunkowo mocne nogi; szeroko znane są maści kara i siwa.
Czytaj przewodnik
Suffolk Punch
Suffolk Punch to rolniczy koń pociągowy z brytyjskiego Suffolk. Należy do tradycyjnych ras zwierząt gospodarskich objętych opieką organizacji zajmujących się ochroną ras. Wyróżniają go kasztanowata maść, głęboki tułów i mocne łopatki. Można porównać go z innymi rasami pociągowymi o obfitym długim owłosieniu przy pęcinach.
Czytaj przewodnik
Holenderski koń gorącokrwisty
Holenderski koń gorącokrwisty to populacja wybrana w Holandii do sportu. Warmblood nie jest biologiczną kategorią temperatury ssaków. Kryteria selekcji budowy różnią się według dyscypliny, np. ujeżdżenia i skoków. Umaszczenie nie ustala rasy.
Czytaj przewodnik
Koń hanowerski
Koń hanowerski to rejestrowana populacja koni gorącokrwistych rozwinięta w niemieckim regionie Hanoweru. Współcześnie ważna jest selekcja do sportu jeździeckiego. Występują różne maści i mocna budowa; przy rejestracji i ocenie analizuje się proporcje głowy, szyi oraz nóg.
Czytaj przewodnik
Koń holsztyński
Koń holsztyński to rasa rozwinięta w północnych Niemczech. To inne zwierzę niż mleczne bydło holsztyńskie, którego nazwa pochodzi z tego samego regionu. Selekcjonuje się umięśnienie i budowę nóg odpowiednie do sportu; maść oraz rozmiary różnią się między osobnikami.
Czytaj przewodnik
Koń oldenburski
Koń oldenburski to rejestrowana populacja rozwinięta w Niemczech, łącząca historię koni powozowych ze współczesną hodowlą sportową. Współczesne konie selekcjonuje się pod kątem sportowej budowy; występują różne rodowody i maści.
Czytaj przewodnik
Koń trakeński
Koń trakeński to rasa gorącokrwista związana ze stadniną Trakehnen w dawnych Prusach Wschodnich. Jej linie zachowano w różnych regionach mimo wojen i przesiedleń. Wyróżniają go stosunkowo szlachetna głowa i harmonijna budowa konia wierzchowego. Występują różne maści.
Czytaj przewodnik
Kuc szetlandzki
Kuc szetlandzki to mały koń rozwinięty na północnych wyspach. Dawniej służył w transporcie i pracy, a w różnych krajach powstały odmienne rejestrowane populacje. Typowe są niewielka wysokość w kłębie, zwarty tułów i gęsta sierść. Dorosły osobnik pozostaje mały, dlatego odróżnia się go od źrebięcia.
Czytaj przewodnik
Kuc walijski
Kuce i coby walijskie to zarejestrowane populacje rozwinięte w Walii. Organizacje dzielą je na sekcje według wielkości i budowy. Rozmiary sięgają od małych kuców po większe coby. Jedna stała masa nie opisuje całej grupy.
Czytaj przewodnik
Koń islandzki
Koń islandzki to rasa zachowywana i doskonalona w Islandii. Mimo niewielkich rozmiarów zwykle używa się nazwy horse, czyli koń, zamiast pony. Ma gęstą sierść, bujną grzywę i różnorodne umaszczenie. Grubość okrywy włosowej zmienia się sezonowo.
Czytaj przewodnik
Paso Fino
Paso Fino rozwinął się w Ameryce Łacińskiej na bazie potomków koni hiszpańskich. Niekiedy rozróżnia się historię linii portorykańskich i kolumbijskich. Występują różne maści i rozmiary, a szczególny czterotaktowy chód jest ważniejszy od wyglądu.
Czytaj przewodnik
Marwari
Marwari to rasa związana z lokalnymi końmi indyjskiego Radżastanu. Była wykorzystywana w miejscowej kulturze i tradycji jeździeckiej; istnieje kilka wyjaśnień jej dokładnego pochodzenia. Typową cechą są końce uszu wygięte do wewnątrz i zbliżające się do siebie. Maść i rozmiary są indywidualnie zróżnicowane.
Czytaj przewodnik
Pinto
Pinto oznacza wzór umaszczenia konia, w którym biel i inne barwy tworzą rozległe pola. Istnienie organizacji rejestrowych nie oznacza jednej rasy pochodzącej od wspólnego przodka. Nazwy wzorów zależą od położenia białych plam i kształtu ich krawędzi. Także rozmiary i wygląd grzywy różnią się według rasy podstawowej.
Czytaj przewodnik
Koń camargue
Camargue wiąże się z mokradłami delty Rodanu na południu Francji. Używano go do jazdy przy bydle. Dorosłe są często siwe, źrebięta rodzą się ciemne. Zwarty tułów i lokalnie przystosowana budowa są typowe.
Czytaj przewodnik
Falabella
Falabella to linia koni rozwinięta w Argentynie przez selekcję małej budowy. Nie każdy mały koń to falabella. Nawet dorosły zachowuje bardzo niski wzrost w kłębie i różne umaszczenia. Proporcje nie są po prostu proporcjami źrebięcia dużego konia.
Czytaj przewodnik
Świnia miniaturowa
Świnia miniaturowa nie jest międzynarodową nazwą jednej rasy o identycznym pochodzeniu. Barwa sierści, kształt uszu oraz proporcje ryja i tułowia zależą od linii.
Czytaj przewodnik
Berkshire
Berkshire to rasa świni domowej rozwinięta w brytyjskim regionie Berkshire. Typowe są czarne ciało z białymi fragmentami pyska, nóg i końca ogona oraz stojące uszy.
Czytaj przewodnik
Duroc
Duroc to rasa świni domowej rozwinięta na bazie czerwonych linii amerykańskich. Sierść ma odcienie od jasnej rudości do ciemnego czerwonobrązowego; typowe są uszy opadające do przodu.
Czytaj przewodnik
Dzik
Dzik to dzikie zwierzę z rodziny świniowatych, gatunek związany z historią udomowienia świni. Wyróżniają go długi ryj, szorstka sierść oraz masywna szyja i przednia część ciała.
Czytaj przewodnik
Hampshire
Hampshire to rasa świni domowej rejestrowana i doskonalona w Stanach Zjednoczonych na bazie linii sprowadzonych z Wielkiej Brytanii. Wyróżniają ją biały pas przez łopatki i przednie nogi na czarnym ciele oraz stojące uszy.
Czytaj przewodnik
Landrace
Landrace to linie świń domowych mające populacje rejestrowane i doskonalone w różnych krajach. Typowe są jasna skóra, biała sierść, długi tułów i uszy opadające do przodu.
Czytaj przewodnik
Chester White
Chester White to rasa świni domowej rozwinięta w amerykańskiej Pensylwanii. Doskonalono ją z użyciem różnych białych linii. Wyróżniają ją biała sierść i opadające uszy. Porównanie ze stojącymi uszami linii yorkshire ułatwia dostrzeżenie różnic.
Czytaj przewodnik
Poland China
Poland China to rasa świń rozwinięta w amerykańskim Ohio. Sama nazwa nie oznacza jednej rasy wywodzącej się bezpośrednio z Polski lub Chin. Typowe są czarne ciało z bielą na pysku, nogach i końcu ogona oraz opadające uszy.
Czytaj przewodnik
Spotted
Spotted to amerykańska rasa łaciatej świni domowej. Jest związana z historią doskonalenia różnych linii, w tym poland china. Wyróżniają ją nieregularne czarno-białe łaty i opadające uszy.
Czytaj przewodnik
Mangalica
Mangalica to tradycyjna węgierska rasa świni. Selekcja różni się od nowoczesnych ras chudego mięsa. Kręcony włos i linie różnych kolorów i wzorów są typowe. Mimo podobieństwa do owcy to świnia.
Czytaj przewodnik
Kunekune
Kunekune to mała rasa domowa zachowana w Nowej Zelandii. Historia wiąże się ze społecznościami Maorysów. Krótki ryj i różne kolory, a u niektórych mięsiste zwisające wyrostki pod żuchwą są charakterystyczne.
Czytaj przewodnik
Meishan
Meishan to rasa świni domowej związana z chińskimi liniami taihu. Jej cechy rozrodcze badano i wykorzystywano także w innych populacjach świń. Zwracają uwagę fałdy skóry, duże opadające uszy i ciemne zabarwienie skóry.
Czytaj przewodnik
Red Wattle
Red Wattle to tradycyjna rasa świni domowej zachowywana w Stanach Zjednoczonych. Jej wczesne początki są niepewne, więc nie rozstrzyga się jednego starożytnego pochodzenia. Typowe są czerwona sierść i para zwisających wyrostków pod szyją. Wattle w nazwie oznacza te wyrostki.
Czytaj przewodnik
Mulefoot
Mulefoot to rasa świni domowej zachowywana w Stanach Zjednoczonych. Lepiej znane są nowożytne rejestry i dokumenty hodowli niż dokładne wczesne początki. Najważniejszy wyróżnik to połączone, nierozdzielone racice. Sierść jest przeważnie czarna, a uszy opadają.
Czytaj przewodnik
Ossabaw Island
Świnia Ossabaw Island to populacja rozwinięta z linii domowych pozostałych na wyspie. Jest znana z adaptacji do ograniczonego środowiska wyspiarskiego i badań ochrony zwierząt gospodarskich. Rozmiary i umaszczenie są zróżnicowane, a historia selekcji jest inna niż u komercyjnych świń mięsnych. Występują osobniki między innymi czarne i łaciate.
Czytaj przewodnik
Gloucestershire Old Spots
Gloucestershire Old Spots to tradycyjna brytyjska rasa świni domowej. Przedstawia się ją przez historię chowu związanego z gospodarstwami, między innymi sadami. Wyróżniają ją czarne łaty na białym ciele i duże opadające uszy. Położenie łat jest indywidualne.
Czytaj przewodnik
Large Black
Large Black to czarna rasa świni domowej rozwinięta w Wielkiej Brytanii. Jest objęta ochroną tradycyjnych zwierząt gospodarskich i ma historię chowu na zewnątrz. Ciało i skóra są czarne, a duże uszy opadają i mogą częściowo zasłaniać oczy.
Czytaj przewodnik
Middle White
Middle White to biała rasa świni domowej rozwinięta w Wielkiej Brytanii. Jest odrębną rasą od large white. Typowe są krótki, zadarty ryj, białe ciało i stojące uszy.
Czytaj przewodnik
British Saddleback
British Saddleback to rasa rozwinięta z połączenia brytyjskich linii essex i wessex saddleback. Wyróżnia go biały pas przez łopatki i przednie nogi na czarnym ciele oraz opadające uszy.
Czytaj przewodnik
Świnia szwabsko-halska
Świnia szwabsko-halska to tradycyjna rasa domowa niemieckiego regionu Schwäbisch Hall. Wiąże się z rejestracją regionalnych organizacji hodowlanych i ochronnych. Typowy wzór kontrastuje czarną głowę i zad z jasnym środkiem ciała.
Czytaj przewodnik
Turopolje
Turopolje to tradycyjna chorwacka rasa świni domowej. Wiąże się z historią chowu w miejscowych lasach i wilgotnym środowisku. Typowe są czarne łaty na jasnym tle i opadające uszy. Budowa i historia selekcji różnią się od współczesnych świń komercyjnych.
Czytaj przewodnik
Czarna świnia z Jeju
Rodzima świnia z Jeju to miejscowy zasób genetyczny świń domowych zachowywany na wyspie. Tradycyjnej linii nie utożsamia się ze wszystkimi komercyjnymi mieszańcami o czarnej sierści. Typowe są czarna skóra i sierść; rozmiary oraz kształt różnią się od współczesnych ras doskonalonych.
Czytaj przewodnik
Babirussa
Babirussa oznacza dzikie świnie rodzaju Babyrousa z różnych wysp Indonezji, wśród których wyróżnia się kilka gatunków. U samców wyróżniają się górne kły przebijające skórę ryja, rosnące ku górze i zakrzywione do tyłu.
Czytaj przewodnik
Guziec zwyczajny
Guziec to dzikie zwierzę świniowate afrykańskich traworośli. Nie jest tym samym gatunkiem co wszystkie dzikie świnie Afryki. Wyróżniają go wyrostki na pysku, kły i grzywa na ciele. Wyrostki nie są pasożytniczymi brodawkami, mimo skojarzenia z brodawkami w niektórych nazwach.
Czytaj przewodnik
Dzikan zaroślowy
Dzikan zaroślowy jest dzikim afrykańskim świniowatym. Spokrewniony z dzikanem rzecznym, pozostaje osobnym gatunkiem. Szorstka sierść, długi ryj i jasne części twarzy; barwa zależy od wieku i regionu.
Czytaj przewodnik
Pekari obrożny
Pekari obrożny należy do rodziny pekariowatych, nie świniowatych. Jest odrębną amerykańską linią o wyglądzie podobnym do świni; używa się też nazwy naukowej Dicotyles tajacu. Nazwa pochodzi od ciemnej sierści i jasnego pasa przy szyi oraz łopatkach. Ogon jest krótszy niż u świń.
Czytaj przewodnik
Świnia karłowata
Świnia karłowata to małe dzikie zwierzę świniowate zachowane na trawiastych obszarach indyjskiego Asamu. Nazwy nie myli się z małą rasą świni domowej. Małe ciało i ciemna sierść są słabo widoczne wśród wysokich traw. Klasyfikacja i ekologia różnią się od prosiąt domowych.
Czytaj przewodnik
Świnia tamworth
Koreańskie zapisy «탐워스 피그» i «탐워스» oznaczają tę samą rasę Tamworth, nie odrębne gatunki świń. To tradycyjna rasa domowa rozwinięta w Wielkiej Brytanii. Wyróżniają ją ruda sierść, długi ryj i stojące uszy. Uszy można porównać z czerwonym duroc.
Czytaj przewodnik
Landrace duński
Landrace duński to linia świni domowej rozwinięta w Danii. Nie obejmuje się wszystkich krajowych populacji rejestrowych landrace jednakowymi zasadami. Typowe są białe ciało, długi tułów i uszy opadające do przodu. Zakres budowy różni się według płci i etapu rozwoju.
Czytaj przewodnik
Yorkshire amerykański
Yorkshire amerykański to rejestrowana rasa rozwinięta w Stanach Zjednoczonych z brytyjskich linii large white. Rozróżnia się regionalną nazwę rejestrową i linię podstawową. Typowe są białe ciało i stojące uszy. Można je porównać z białym landrace o opadających uszach.
Czytaj przewodnik
Królik
Ekologia królika domowego zaczyna się od nor i życia grupowego. Króliki towarzyszące i gospodarskie pochodzą od udomowionego królika europejskiego.
Czytaj przewodnik
Burunduk syberyjski
Mały wiewiórkowaty rozpoznawany po paskach grzbietu i torbach policzkowych. Hasło dotyczy burunduka syberyjskiego spotykanego na Półwyspie Koreańskim.
Czytaj przewodnik
Owca
Społeczny roślinożerca, którego warto poznać szerzej niż przez samą wełnę. Długie udomowienie i selektywny rozród podzieliły owce na rasy wykorzystywane do pozyskiwania mięsa, mleka i runa.
Czytaj przewodnik
Chomik syryjski
Chomik syryjski z krótkim ogonem i torbami policzkowymi. Nazwa chomik obejmuje chomika syryjskiego i różne gatunki chomików karłowatych.
Czytaj przewodnik
Kawia domowa
Kawia domowa je trawę i porozumiewa się dźwiękami. Wbrew nazwie świnka morska i angielskiemu guinea pig nie jest świnią z afrykańskiej Gwinei, lecz gryzoniem udomowionym w Ameryce Południowej.
Czytaj przewodnik
Jeż białobrzuchy
Jeż białobrzuchy z kolczastą ochroną ciała i nocnym badaniem otoczenia. Nazwa jeż obejmuje różne gatunki; dzikie jeże Korei i afrykańskie linie sprzedawane jako zwierzęta domowe nie są tym samym.
Czytaj przewodnik
Surykatka
Surykatka korzysta z suchych terenów dzięki norom i współpracy grupowej. To ssak południowej Afryki należący do mangustowatych, a nie kot.
Czytaj przewodnik
Kapibara wielka
Duży gryzoń żyjący w grupie pomiędzy wodą a trawiastym lądem. Kapibara to duży południowoamerykański gryzoń należący do tej samej szerokiej linii co kawie.
Czytaj przewodnik
Panda wielka
Czarno-biały niedźwiedź przystosowany do lasów bambusowych. Panda wielka należy do niedźwiedziowatych i w chińskich lasach górskich żywi się głównie bambusem.
Czytaj przewodnik
Koala
Torbacz korzystający z liści lasów eukaliptusowych. Koala jest torbaczem noszącym młode w torbie, nie niedźwiedziem.
Czytaj przewodnik
Lew
Lew rozumiany przez relacje stada i otwarte siedliska. Lew jest dużym kotowatym z dzikimi populacjami w wielu regionach Afryki i ograniczonym obszarze w zachodniej części Indii.
Czytaj przewodnik
Tygrys
Pasy i samotne życie tygrysa w kontekście siedliska. Tygrys to duży kotowaty dostosowany do różnych środowisk Azji.
Czytaj przewodnik
Słoń
Afrykański słoń sawannowy bada środowisko dużymi uszami i trąbą. Istnieją słonie azjatyckie i różne afrykańskie linie.
Czytaj przewodnik
Panda mała
Życie w górskim lesie, z rudą sierścią i obrączkowanym ogonem. Panda mała jest ssakiem odrębnej rodziny, nie młodą pandą wielką ani jej małą rasą.
Czytaj przewodnik
Wydra europejska
Wydra potrzebująca wodnego pokarmu i lądowych schronień. Wydra oznacza tu Lutra lutra, obecną też w Korei.
Czytaj przewodnik
Szynszyla mała
Szynszyla mała ma gęstą sierść i żyje pośród szczelin skalnych. Ta strona dotyczy długogonowej szynszyli małej.
Czytaj przewodnik
Fretka
Fretka to domowy łasicowaty badający wąskie przejścia. Jest udomowiona przez człowieka i blisko spokrewniona z dzikim tchórzem europejskim.
Czytaj przewodnik
Lotopałanka karłowata — dawna grupa gatunków
Mały torbacz szybujący dzięki błonie skórnej zamiast skrzydeł. Lotopałanka przypomina gryzonie polatuchy, ale należy do torbaczy.
Czytaj przewodnik
Alpaka
Alpaka łączy życie wysokogórskiego zwierzęcia domowego z różnorodnym włóknem. To zwierzę wielbłądowate udomowione w południowoamerykańskich Andach.
Czytaj przewodnik
Lama
Andyjskie zwierzę domowe o historii przemieszczania i transportu. Lama to wielbłądowaty udomowiony w południowoamerykańskich Andach, związany z transportem, włóknem i innymi zasobami codziennego życia.
Czytaj przewodnik
Dromader
Dromader magazynuje tłuszcz w jednym garbie. Wielbłądy obejmują jednogarbne dromadery i dwugarbne linie baktrianów.
Czytaj przewodnik
Żyrafa północna
Żyrafa pozwala przyjrzeć się związkowi długiej szyi i wysoko rosnących liści. Klasyfikacja obejmuje zarówno materiały łączące żyrafy w jeden szeroki gatunek, jak i badania rozdzielające je na kilka gatunków.
Czytaj przewodnik
Zebra stepowa
Życie grupowe zebry stepowej warto poznać szerzej niż przez same pasy. Zebry obejmują różne gatunki, takie jak zebra stepowa, górska i pręgowana, zwana zebrą Grevy’ego.
Czytaj przewodnik
Kangur rudy
Ogon kangura rudego służy zarówno skokom, jak i powolnemu chodowi. Kangur to nazwa wielu gatunków, a strona opisuje przykładowo kangura rudego.
Czytaj przewodnik
Jelonkowiec błotny
Poznaj klasyfikację jelonkowca błotnego, jego trawiaste siedliska i cechy odróżniające go od sarny. Przeczytaj o życiu tego roślinożercy z kłami i obserwacji bez niepokojenia zwierząt.
Czytaj przewodnik
Jenot azjatycki
Jenot należy do psowatych i różni się od szopa. Poznaj wzór na pysku, budowę ciała, zróżnicowany pokarm i kryjówki oraz zasady obserwowania go w pobliżu ludzi.
Czytaj przewodnik